14.07.2020
RECENZJE
DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine

ROMAN ODOJ - Fiasko

MOUNTAINEER - Bloodletting

H.E.A.T. - II

ONE LIFE ALL-IN - Letter of Forgiveness

TRAUMHAUS - In Oculis Meis

OBSIDIAN TIDE - Pillars of Creation

SUBSIGNAL - A Song For The Homeless - Live in Rüsselsheim 2019

FAIRYLAND - Osyrhianta

AL DI MEOLA – Across The Universe

KATATONIA - City Burials

DESERT NEAR THE END - Of Fire and Stars

VADER - The Darkest Age - Live '93

VADER - Solitude In Madness

TRK PROJECT - Kay & Gerda

WIEWIÓRKA NA DRZEWIE - Wiewiórka na drzewie

KAZIK - Zaraza

IN EXTREMO – Kompass zur Sonne

NEUMA - Weather

WE SELL THE DEAD - Black Sleep

ANVISION - Love & Hate

NEUMA - Vol.2

SCEPTIC - Blind Existence


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - E » Eluveitie - 2012 - Helvetios
Eluveitie - 2012 - Helvetios
Eluveitie1. Prologue 01:24
2. Helvetios 04:00
3. Luxtos 03:56
4. Home 05:16
5. Santonian Shores 03:58
6. Scorched Earth 04:18
7. Meet the Enemy 03:46
8. Neverland 03:42
9. A Rose For Epona 04:26
10. Havoc 04:05
11. The Uprising 03:41
12. Hope 02:27
13. The Siege 02:44
14. Alesia 03:58
15. Tullianum 00:24
16. Uxellodunon 03:51
17. Epilogue 03:16

Rok wydania: 2012
Wydawca: Nuclear Blast
http://eluveitie.ch/




Napleniło się wszelakiej maści produktów łączących w sobie metalowe brzmienia z ludowością różnych kultur. W tej materii prym wiedzie Skandynawia z całą plejadą formacji, przy których często ciężko się połapać. Zdarzają się jednak wyjątki z innych rejonów Europy. Jednym z nich jest szwajcarski – personalnie liczny (aż osiem osób) niczym The Kelly Family – Eluveitie. Sympatykom folk metalu ta nazwa z pewnością jest dobrze znana. Zespół egzystuje od 2002 roku i w tym czasie spłodził pięć krążków studyjnych, wliczając w to najnowszy „Helvetios”.

Nowa pozycja wydawnicza Szwajcarów jest ich najdłuższym materiałem – liczba utworów mówi sama za siebie – trwa prawie godzinę. Poza aspektem czasowym, nie ma zbytnich innowacyjności. Cieszyć może fakt, że materiał brzmi lepiej, aniżeli przy okazji ostatnich krążków. Oczywiście nadal jest to soczysty, melodyjny death metal z pokaźną dawką celtyckich ornamentacji. Folkowe zdobniki towarzyszą każdej kompozycji, a ich nasycenie jest niezwykle pokaźne. To sprawia, że z całego tłumu podobnych zjawisk muzycznych, Eluveitie wybija się ponad przeciętność, mając do zaoferowania coś więcej. W dużych dawkach słychać takie instrumenty jak skrzypce, dudy, liry korbowe itp. Jednym słowem, instrumentalnie o nudzie nie ma mowy – dzieje się dość sporo. Również w aspekcie wokalnym panuje swoisty urodzaj – obok dominujących growli, słychać wiele żeńskich wokali i czystych zaśpiewów. To sprawia, że dominująca death metalowa stylistyka nie jest sterylnie zamknięta na wpływy innych konwencji, często mocno odstających od głównego nurtu. Nierzadko można poczuć ducha starego Amorphis, czy pierwszego The Gathering.

„Helvetios” rozpoczyna prolog – narracja, odpowiedni wstęp do energicznej całości. W połączeniu z utworem pojawia się specyficzna aura, która towarzyszy nam już do końca. Na początku Eluveitie rozpętują małe piekiełko – dużo w tym surowego death metalu ze Skandynawii, ale charakterystyczna, celtycka otoczka nie pozwala zapomnieć, z czym mamy do czynienia. Po żywym „Helvetios” następuje iście przebojowa atmosfera – „Luxtos” emanuje skocznym klimatem i chwytliwością.

Zespół dba o to, by słuchacz nie popadł w nudę – o marazmie nie ma mowy. Kompozycje są dość pokaźnie urozmaicone, posiadając zmienny klimat. Oprócz (obowiązkowej) metalowej jazdy znaleźć można masę zwolnień, epickich wtrąceń, melodyjnych refrenów (np. Neverland), spokojnych akcentów itp. Eluveitie tym razem naprawdę się napracowali – to słychać. Kawałki posiadają charakterystyczne motywy sprawiające, że całość nie zlewa się w jedną zbitą papkę. Płyta jest oczywiście spójna i wyrównana, ale nie jest ona zrobiona na tzw. jedno kopyto. Różnorodności dodają klimatyczne przerywniki jak choćby plemienna pieśń „Scorched Earth”, instrumentalny „Hope”, filmowy „Tullianum” czy wieńczący całość „Epilogue”. To idealna odskocznia dla tak żywych utworów jak choćby „Santonian Shores”, „Uxellodunon”, oraz ostrego „Meet the Enemy”.

Kto nie dzierży „zludowienia” metalu naszpikowanego dudami i innymi pradawnymi instrumentami, tego zapewne nie przyciągnie wataha z Eluveitie, chociaż kto wie... Szwajcarzy umiejętnie łączą dwa przeciwstawne bieguny. Z jednej strony agresja i ciężar, a z drugiej folklor oraz epicka chwytliwość. „Helvetios” nie forsuje obecnych kanonów tego gatunku, ani nie wprowadza niczego nowego – to wszystko już było. Jednak, bez dwóch zdań słucha się tego nadzwyczaj dobrze. Eluveitie tym razem w zwyżkowej formie, to cieszy.

7/10

Marcin Magiera



Komentarze