15.08.2020
RECENZJE
SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine

ROMAN ODOJ - Fiasko

MOUNTAINEER - Bloodletting

H.E.A.T. - II


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - T » Taberah - 2013 - Nercomancer
Taberah - 2013 - Nercomancer
taberah
1. 2012
2. Dying Wish
3. Burning in the Moonlight
4. Necromancer
5. Warlord
6. Don’t Say You'll Love Me
7. For King and Country
8. One Goon Bag Later
9. The Hammer of Hades
10. My Dear Lord
11. Burn (bonus track)

Rok wydania: 2013
Wydawca: DOTT Records
https://www.facebook.com/taberah.tas





Nowy album grupy Taberah dotarł do redakcji bez okładki, w opakowaniu zastępczym, jak za dawnych, zapomnianych czasów. Może to i dobrze, bo jakoś grafika zdobiącą album nie licuje z zawartością. Tymczasem zupełnie bez oczekiwań odpaliłem krążek w odtwarzaczu a efekt przerósł moje oczekiwania.

Tasmańczycy padają się dość unikalną fuzją muzyki hard rockowej, progresywnej, a i w stronę heavy lubią się ukłonić. Rytmika rodem z powermetalowej płyty licuje tu ze świetnymi melodiami refrenów, a te z kolei bardzo często przyjmują postać chórów. Efekt? Wyobraźcie sobie Threshold z czasów McDermotta tylko ze bardziej hardrockowy, bardziej radosny, euforyczny. Takie właśnie wrażenie robi na mnie album Necromancer. Jest melodyjny do granic przyzwoitości, ale tej granicy nie przekracza. Pozostawia dobre wrażenie, a wpływając na słuchacza pozostawia go w wyśmienitym nastroju.
Część regularna zwieńczona jest klimatem wręcz gospelowym, ale przyznam, że nie burzy on ogólnej atmosfery albumu… ot chłopaki dali się ponieść… a zapewne i niejeden ze słuchaczy zerwie się z siedzenia z zamiarem rytmicznego wyklaskiwania rytmu…
Na koniec grupa pokłoniła się klasykowi i na warsztat wzięli utwór „Burn” Purpli, z czego również wyszli obronna ręką. Nieco bardziej wierni oryginalności niż bym się spodziewał, ale efekt zdecydowanie zadowala.

Jeśli zapytacie mnie o podsumowanie w jednym zdaniu - powiem że to miks Running Wild i Threshold… tylko bardziej rockowy… soczysty… i organiczny, żywy, prawdziwy niczym Kiss - świetny album!

9/10

Piotr Spyra
Komentarze