30.05.2020
RECENZJE
ANVISION - Love & Hate

NEUMA - Vol.2

SCEPTIC - Blind Existence

RUNNING WILD - Crossing the Blades Ep.

FREN - Where Do You Want Ghosts To Reside

KEEP ROCKIN' - Seismic Shift

EDDIE MULDER - Victory

DIAPOSITIVE - Give Me A Ride

TRANQUILLIZER 247 - Dziesięć

FIREWIND - Firewind

PARADISE LOST - Obsidian

FORCE OF PROGRESS - A Secret Place

KOMETY - Alfa Centauri

RESTLESS - Miasto Grzechu

THE BOOMTOWN RATS - Citizens Of Boomtown

KRZYSZTOF CUGOWSKI – 50/70

AUTOMB - Chaosophy

MUZOZOIC - Jazock?

NAKED ROOT - The Maze

CARNAL FORGE - Gun To Mouth Salvation

IKONODRAMA - Etched in the Spirit

THE MURDER CAPITALS - When I Have Fears

ABYSAL (THE ADAM JURCZYŃSKI PROJECT) - Return To The Live

DEPECHE MODE - Ultra

DELFINIA - Deep Elevation

ŁYDKA GRUBASA - Socjalibacja

IN2ELEMENTS - Cycles

JOHNOSSI - Torch//Flame

SILVERBONES - Wild Waves

THE STROKES - The New Abnormal

ME AND THAT MAN - New Man, New Songs, Same Shit, vol.1


Nawigacja
Artykuły » Książki » Martyna Walczak - ROCK & TALK
Martyna Walczak - ROCK & TALK

Martyna Walczak - ROCK & TALK


Martyna Walczak - ROCK & TALK
Rok wydania: 2016
Wydawca: Wydawnictwo Dygresje





Wywiad to jeden z najciekawszych gatunków dziennikarskich. I zresztą bardzo przyjemny. No bo czy jest coś lepszego niż spotkanie ze swoim idolem czy po prostu z osobą, którą doceniamy za dorobek muzyczny, stworzone melodie czy niebanalne teksty? Z drugiej strony to ciężki kawałek chleba – sporo czasu trzeba spędzić na gruntownym przygotowaniu do rozmowy, do tego dochodzi stres. W końcu siadamy w cztery oczy z „gwiazdą”, wydaje się że z kimś niedostępnym. Zdarza się oczywiście, że w rzeczywistości tak jest. Książka „Rock & Talk” obala jednak ten mit.


Zawsze się nad tym zastanawiałem w jaki sposób znani dziennikarze ujarzmiają swoich rozmówców? Odpowiedź wydaje się dosyć prosta: unikać szablonowych pytań. Właśnie w tym kierunku poszła Martyna Walczak, która przeprowadziła wywiady z osobami z polskiej sceny rockowej. Zarówno z legendami (Grabaż, Tymon Tymański), jak i młodszym pokoleniem (Maciej Palmowski z Call the Sun), ale jakże doświadczonym (lider Cochise i aktor Paweł Małaszyński, Maciej Wasio z OCN, Kuba Kawalec z Happysad, również inni muzycy kapeli, Maciej Wiraszko z Much). Pomysł zrodził się w związku z pracą magisterską, a potem kontynuowany był już z tytułem magistra. Autorka sama w podziękowaniach stwierdziła, że niektórzy nie wierzyli, że to się uda. Zwłaszcza młodej dziennikarce będącej dopiero na początku swojej drogi zawodowej. Obawy były jednak bezpodstawne. Udało się. Efekt końcowy na pewno nie rozczarowuje.


Książkę pochłania się bardzo szybko, wystarczy przysiąść w jeden wieczór, ponieważ wciąga i trudno się od tej lektury odciągnąć. Problem będą miały zwłaszcza osoby, które lubią w wolnych chwilach czytać wywiady. Walczak wyróżnia to, że nie zamierza zanudzać czytelnika. Sztampowych pytań stara się unikać, w zamian stawia na luz. Rozmówcy dzięki temu nie byli skrępowani, otwarli się przed dziennikarką (zawarte w książce zdjęcia potwierdzają, że atmosfera była wręcz „rodzinna” i wszyscy miło spędzili czas), co mnie nie dziwi. „Postanowiłam połączyć przyjemne z pożytecznym i zaprosić do współpracy artystów, którzy od lat byli dla mnie inspiracją” – wyjaśnia autorka. Czuć, że przyłożyła się do tego zadania z ogromną starannością.


W większości, co można z góry wywnioskować, podejmowane są tematy związane bezpośrednio z muzyką (historie powstawania utworów, kulisy nagrywania albumów itp.), ale sporo miejsca poświęcone jest życiu prywatnemu. Dlaczego Kuba Kawalec nie trenuje już boksu? Kto z grupy Happysad interesuje się grami karcianymi? Czy Paweł Małaszyński uważa się za dobrego tancerza? Odpowiedzi znajdziecie wewnątrz książki. Ciekawym zabiegiem było zadanie tego samego pytania różnym osobom (opinia o programach typu talent-show, sprawa z wykorzystaniem wizerunku Grzegorza Ciechowskiego przez jedną z firm odzieżowych). Umożliwia to skonfrontowanie opinii. Przede wszystkim jednak przeczytamy o prawdziwej pasji. Martyna Walczak zresztą tak reklamuje „Rock & Talk” i tu znowu muszę przyznać jej rację.


Jeśli uważasz się za miłośnika dobrej muzyki oraz lubisz czytać wywiady z muzykami mającymi coś do powiedzenia, dobrze trafiłeś. Uprzedzam jednak od razu, że po przeczytaniu możesz czuć się lekko rozczarowany objętością (zaledwie 170 stron) i mieć ochotę na więcej. Mam nadzieję, że autorka te słowa przeczyta i jak najszybciej zacznie tworzyć kolejną część „Rock & Talk”. Takie inicjatywy popierał będę zawsze.

7/10

Szymon Bijak
Komentarze