28.09.2020
RECENZJE
EXLIBRIS - Shadowrise

THE BLACK NOODLE PROJECT - Code 2.0

KRŮK - Nibykwiaty

SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine


Nawigacja
Artykuły » Relacje z koncertów » 2019.11.13 - SACRED REICH - Kraków
2019.11.13 - SACRED REICH - Kraków

13.11.2019
SACRED REICH
Kraków - Kwadrat



sacred reich


Odkąd tylko nawiedzam krakowski Kwadrat, po raz pierwszy zdarzyło mi się, że podziwiając występ ikony thrashu doznałem uczucia, jak gdybym znajdował się w jednej z dziś będących renomowanymi klubami zadymionych spelun w centrum Los Angeles połowy lat osiemdziesiątych, w której większość owych klasyków zaczynało swoje podboje metalowego świata.

Koncert Sacred Reich przeszedł moje najśmielsze oczekiwania, nie tylko w kwestii wykonawczo-brzmieniowej. W pierwszej kolejności należy wspomnieć o oprawie wizualnej. Bazą wystroju sceny był baner z logo zespołu i jego firmową grafiką. Niby nic nadzwyczajnego, ale stojąc pod sceną tak jak ja, dało się zauważyć, że długość owej płachty jest o wiele większa niż wysokość ściany na której ją zawieszono, wobec czego znaczny fragment transparentu leżał zwinięty na ziemi. Można by to wziąć za niechlujne niedopatrzenie, ale miało to swój klimat, w myśl zasady, że grunt to żeby publiczność wiedziała na kogo przyszła. Na przednim naciągu bębna basowego widniały namalowane odręcznie czarnym mazakiem fikuśne, jajogłowe podobizny członków zespołu; również wyglądające na mocno wysłużone paczki robiły odpowiednią robotę w wykreowaniu iluzji, że jest się w jakimś Whisky-A-Go-Go czy innym Gazarri’s oglądając popisy jednej z wielu raczkujących amerykańskich thrashowych kapel w 1984 roku, a nie w pawilonie otoczonym domami studenta w sercu Małopolski na koncercie klasyków w roku 2019.

Sacred Reich, w nowym składzie, który poza trzonem grupy w osobach Phila Rinda i Wiley’a Arnetta obejmuje także powracającego po 23 latach spędzonych w Machine Head perkusistę Dave’a McClaina (który swoją drogą z dżentelmeńskim wąsikiem i w żółtych okularach słonecznych wyglądał jak brat bliźniak Sławomira Łosowskiego) oraz młodziutkiego drugiego gitarzystę o polskich korzeniach, Joey’a Radziwilla, w sierpniu tego roku pochwalił się w końcu nową, pierwszą od 1996 roku studyjną płytą, adekwatnie zatytułowaną „Awakening”. Tego wieczoru usłyszeliśmy z niej łącznie 5 utworów. Rozpoczęli swój koncert od „Manifest Reality”, a w jego dalszej części wykonali jeszcze „Divide & Conquer”, tytułowe „Awakening”, „Salvation” oraz „Killing Machine”. Przepletli to jednak tym na co czekałem najbardziej, czyli oczywiście swoją żelazną klasyką. Moim ulubionym albumem Poświęconej Rzeszy jest „Independent”, więc szczególnie zachwyciły mnie zagrane obok siebie dwa kawałki z tego krążka: tytułowy i „Free”. Uskuteczniałem headbanging i entuzjastycznie wykrzykiwałem kolejne wersy obu utworów. Będący w dość głębokim stanie upojenia gość stojący obok mnie chyba najbardziej czekał na „Who’s To Blame”, ponieważ jeszcze zanim zaczął się koncert nieustannie wykrzykiwał pierwsze słowa tekstu, czyli „Johnny, can you hear me?”. Przyznam, że choć sam, gdy popiję, tryskam na koncertach euforią godną pryszczatego nastolatka, to jednak na trzeźwo tacy ludzie mnie po prostu irytują i tak było w tym przypadku. Poczułem ulgę gdy inny uczestnik koncertu skutecznie wypchnął delikwenta, na co ten po prostu sobie poszedł do tyłu i na szczęście już nie wrócił.

Wracając do kwestii repertuarowych to swoją, przynajmniej dwuutworową reprezentację miały wszystkie płyty poza powszechnie uważaną za najsłabszą „Heal”. Stojąc przy samej barierce nie musiałem się nawet za bardzo rozpychać, ani walczyć o miejsce, więc w skupieniu chłonąłem wszystkie te perełki, które już dawno chciałem usłyszeć na żywo, ale jakoś nigdy nie było mi dane: poczynając od zagranego już jako drugi w kolejności „The American Way”, następnie wspomniane „Independent” i „Free”, które pojawiły się mniej więcej w środku, aż po wieńczące set „Death Squad” i „Surf Nicaragua”. W trakcie tego ostatniego spostrzegłem, że za mną nie ma żadnego agresywnego moshu, a jedynie powolnie kroczący młyn, wobec czego zdecydowałem się opuścić moje miejsce pod sceną i dołączyć do thrashowej braci w nadziei na utrzymanie strefy komfortu. Niestety po wybrzmieniu ostatnich nut rzeczy o Aferze Iran-Contras w końcu powiesił się na mnie jakiś kompletnie napruty, emitujący okropny odór osobnik. Obrzydliwe, no ale to też dopełniało atmosfery klimatu opisanego na samym początku.

Bohaterów wieczoru wspomagało kalifornijskie heavy metalowe trio Night Demon. Jarvis Leatherby z kolegami dali przyzwoity, energetyczny występ. W jednym utworze zacytowali „Overkill” Motörhead, zaś na bis zagrali w całości maidenowskie „Wasted Years”. Jak łatwo się domyślić, to właśnie w tych momentach ich występu publiczność reagowała najżywiej, choć trzeba przyznać, że autorski materiał grupy to całkiem rajcowny heavy metal, a wśród publiczności znalazło się kilka osób znających tytuły utworów kapeli, z bodaj największym entuzjazmem spotkał się pochodzący z pierwszej płyty „Screams in the Night”.

Patryk Pawelec

sacred reich

sacred reich

sacred reich

sacred reich

Na zdjęciu: Joey Radziwill z autorem


Setlista:
1. „Manifest Reality”
2. „The American Way”
3. „Divide & Conquer”
4. „One Nation”
5. „Awakening”
6. „Independent”
7. „Free”
8. „Crimes Against Humanity”
9. „Who’s to Blame”
10. „Ignorance”
11. „Salvation”
12. „Love… Hate”
13. „Killing Machine”
14. „Death Squad”
15. „Surf Nicaragua”
Komentarze