26.05.2020
RECENZJE
FREN - Where Do You Want Ghosts To Reside

KEEP ROCKIN' - Seismic Shift

EDDIE MULDER - Victory

DIAPOSITIVE - Give Me A Ride

TRANQUILLIZER 247 - Dziesięć

FIREWIND - Firewind

PARADISE LOST - Obsidian

FORCE OF PROGRESS - A Secret Place

KOMETY - Alfa Centauri

RESTLESS - Miasto Grzechu

THE BOOMTOWN RATS - Citizens Of Boomtown

KRZYSZTOF CUGOWSKI – 50/70

AUTOMB - Chaosophy

MUZOZOIC - Jazock?

NAKED ROOT - The Maze

CARNAL FORGE - Gun To Mouth Salvation

IKONODRAMA - Etched in the Spirit

THE MURDER CAPITALS - When I Have Fears

ABYSAL (THE ADAM JURCZYŃSKI PROJECT) - Return To The Live

DEPECHE MODE - Ultra

DELFINIA - Deep Elevation

ŁYDKA GRUBASA - Socjalibacja

IN2ELEMENTS - Cycles

JOHNOSSI - Torch//Flame

SILVERBONES - Wild Waves

THE STROKES - The New Abnormal

ME AND THAT MAN - New Man, New Songs, Same Shit, vol.1

NIGHTWISH - Hvman :||: Natvre

ADES NUMEN - War

INSIDE AGAIN - Nightmode

JENNER - The Test of Time


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » Daedalus - 2009 - The Never Ending Illusion
Daedalus - 2009 - The Never Ending Illusion

1. Waiting for the dawn
2. Perfect smile
3. Life
4. Hopeless
5. Cold embrace
6. The never ending illusion
7. The dancers
8. Horizons in a box
9. A journey to myself
10. Mare di stelle

Rok Wydania: 2009
Wydawca: Galileo/Prog Rock




I jak tu nie przyrównywać Daedalus do Dream Theater, skoro nie tylko same rejestry wokalne przywodzą mi na myśl Jamesa Labie, ale i maniera wokalna, wyśpiewywanie fraz... szczególnie w momentach bardziej delikatnych.
Mimo, że na samych wokalach podobieństwa się nie kończą, w tym gatunku to chyba nie jest wstyd wzorować się na Dream Theater. Na szczęście w sferze muzycznej wpływy te są bardziej ulotne. Daedalus proponuje nam muzykę na pograniczu prog metalu i rocka progresywnego. Więcej tu ukłonów w stronę innych gatunków niż u wspomnianych Amerykanów.
Daedalus gra w sposób intrygujący. Na albumie mamy kilka motywów kiedy przez pewien czas gitara rytmiczne ogrywa dany temat, a w tle zmienia się sekcja. Bardzo ciekawy sposób budowania utworów. Oprócz tego nie można przejść obojętnie obok mnogości melodii zaprezentowanych na albumie. Mimo to płyta nie wsiąka w słuchacza jak w gąbkę. Ale to, ze musimy poświęcić kompozycjom nieco czasu, powinno sprawić, ze bardziej je docenimy.
Nie może nam umknąć uwadze prześwietny patent w klimatach flamenco w utworze Life, oraz inne smaczki akustyczne Pojawiają się także nieco jazzujące fragmenty, oparte częściowo na dysonansach. Ciekawe wrażenie robi też fragment z chórem... szeptów.
Klawiszowe tła wprowadzają nieco niepokojący klimat, a dynamika utworów zaskakuje. Jak na progresywny metal przystało, utwory są bardzo zmienne.
Album zmiksowano w słowackim studiu Rolanda Grapowa (Masterplan, ex-Helloween) i przyznać trzeba, że brzmi świetnie. Czysto i klarownie. Przy tej okazji z kolei na uwagę zasługują soczyste brzmienia akustyczne. We fragmentach granych na gitarze klasycznej doskonale słychać przejścia po strunach. To nadaje kompozycjom pewnego ducha.
Pewną ciekawostką jest ostatni utwór Mare Di Stelle, zaśpiewany w języku włoskim. Ale to nie jedyna jego zaleta. Jest on utworem najbardziej przestrzennym i pozostawia na słuchaczu bardzo pozytywne wrażenie na koniec.
Wrażenia dopełnia na wskroś progresywna okładka, autorstwa Marka Wilkinsona i ciekawe grafiki wewnątrz bookletu.
Płytę polecam zarówno fanom metalu, jak i rocka progresywnego.

8,5/10

Piotr Spyra
Komentarze