14.12.2019
RECENZJE
DAN McCAFFERTY – Last Testament

RPWL - Live From Outer Space

SUPERSONIC BLUES MACHINE - Road Chronicles: Live!

ASTRAL DOORS - Worship or Die

JELONEK - Classical Massacre

ARIA - Guest from the Shadow Kingdom

DEZERTER - Undergound Out of Poland

PERIHELLIUM - Prototype

MOTHER OF MILLIONS - Artifacts

TRIBULATION - Down Below

EUROPE - Europe

JAN METUS - Time Will Dissolve Our Shadows

JAN AKKERMAN - Close Beauty

REMEMBRANCE - Fall, Obsidian Night

PETR STEPAN & BRATRSTVO LUNY - Luna nad Iglau

DESTRUCTION - Born to Perish

GALLILEOUS - Moonsooon

ISSUN - Dark Green Glow

THE PAU - Raj

THE HOLEUM - Sublime Emptiness

RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry

BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2

RHAPSODY - Dawn of Victory

FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains

YOGI LANG - A Way Out Of Here

MYSTHICON - Into the Dark (EP.)

ALHENA - Breaking the Silence...by Scream

ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon

JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House

GHOST - Infestissumam


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - W » W.E.T. - 2013 - Rise Up
W.E.T. - 2013 - Rise Up
wet - rise up
1. Walk Away
2. Learn to Live Again
3. Rise Up
4. Love Heals
5. What You Want
6. The Moment
7. Bad Boy
8. On The Run
9. Broken Wings
10. Shot
11. Still Believe In Us
12. Still Unbroken

Rok wydania: 2013
Wydawca: Frontiers Records
profil Facebook




Przyznam szczerze, że byłem przekonany, iż W.E.T. będzie typowym jednorazowym projektem. Bardzo udany album debiutancki panów Soto, Matrenssona i Sall’a sprawił, ze muzykom nie w smak było zarzucić wspólne muzykowanie. I oto nakładem Frontiers, który bryluje w powoływaniu do życia projektów, otrzymujemy drugą plytę, którą zatytułowano „Rise up”.

Moje oczekiwania wobec tej pozycji były bardzo wygórowane, bowiem juz poprzedni album bardzo mi się podobał, czy zatem nowa pozycja te oczekiwania spełnia? To jest pytanie, na które odpowiedź wyczytacie między wierszami kolejnych akapitów... „Rise up”, jest płytą kapitalnie melodyjną, zróżnicowaną i wzorowo wyprodukowaną. Melodie są nośne, a element, który często gubi się przy tego typu produkcjach czyli dynamika i pewien pazur w tym przypadku zostały zachowane.

Gdybym powiedział, że album jest wyrównany, byłoby to delikatnie mówiąc - niedopowiedzenie.
Muzycy zostawili kilka asów w rękawie i dość umiejętnie zbudowali napięcie. Bowiem kiedy już możemy domniemywać, że wszystko wiemy o nowej produkcji projektu, w drugiej połowie albumu, pojawiają się utwory wyróżniające się ponad ogólne pozytywne wrażenie. Jednym z nich jest ciężki jak na standardy W.E.T. „On the Run”, kolejnym pozytywem jest następy w kolejności kawałek z iście springsteenowskim riffem, także i rockowych patentach grupa nie popada w banał. Cieszy też, że po raz kolejny zespołowi udało się udźwignąć konwencję ballady i w spokojnych utworach nie ma ani dłużyzny, ani przesłodzenia, ani też żadnego przekoloryzowania.

W kawałkach na nowej płycie wyłapiemy leppardowską przestrzeń czy vanhallenowskie zacięcie w gitarach. Generalnie może i całokształt przypomina AORowych mistrzów na dopalaczach - ale do jasnej Anielki - tej płyty słucha się wyśmienicie!
W pewnym momencie wydawało mi się, że płyta „jedynie” dorówna debiutowi, ale zrobiła coś więcej - ukazała nam coś innego. Nie wiem czy lepszego - ale zdecydowanie są to pozytywne wrażenia.

9/10

Piotr Spyra
Komentarze