14.12.2019
RECENZJE
DAN McCAFFERTY – Last Testament

RPWL - Live From Outer Space

SUPERSONIC BLUES MACHINE - Road Chronicles: Live!

ASTRAL DOORS - Worship or Die

JELONEK - Classical Massacre

ARIA - Guest from the Shadow Kingdom

DEZERTER - Undergound Out of Poland

PERIHELLIUM - Prototype

MOTHER OF MILLIONS - Artifacts

TRIBULATION - Down Below

EUROPE - Europe

JAN METUS - Time Will Dissolve Our Shadows

JAN AKKERMAN - Close Beauty

REMEMBRANCE - Fall, Obsidian Night

PETR STEPAN & BRATRSTVO LUNY - Luna nad Iglau

DESTRUCTION - Born to Perish

GALLILEOUS - Moonsooon

ISSUN - Dark Green Glow

THE PAU - Raj

THE HOLEUM - Sublime Emptiness

RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry

BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2

RHAPSODY - Dawn of Victory

FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains

YOGI LANG - A Way Out Of Here

MYSTHICON - Into the Dark (EP.)

ALHENA - Breaking the Silence...by Scream

ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon

JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House

GHOST - Infestissumam


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - W » WALFAD - 2018 - Colloids
WALFAD - 2018 - Colloids

WALFAD - Colloids


WALFAD - Colloids

1. Intro
2. W Kotle
3. Synowie Syzyfa
4. Koloidy
5. Rdza
6. Brudne Pisanie
7. Chodzić po Wodzie

Rok wydania: 2018
Wydawca: Emet Records





Pogratulować ekipie Wojtka Ciuraja determinacji, konsekwencji i regularności, w wydawaniu płyt. Rozwój tej pochodzącej z Wodzisławia Śląskiego grupy, porównać można, do wysokogórskiej wspinaczki. Każda ich nowa produkcja, jest jak kolejna zdobyta baza. Skrupulatnie, z uporem wchodzą na coraz wyższy poziom. Słuchanie kolejnej porcji nowej muzyki, to jak napawanie się coraz piękniejszymi widokami. Do szczytu, czy też wysokości zespołu, którego mieli przyjemność supportować (Riverside), może jeszcze droga daleka, ale w tym tempie, najwyższe szczyty stoją przed nimi otworem.

Wiele dobrego dla „ekspedycji”, wniósł nowy nabytek tej „alpinistycznej wyprawy” - gitarzysta Paweł Krawiec Z tego co wiem, jego gitarowy kunszt, nie ukształtowało zamiłowanie do muzyki progresywnej. Jego gra jest bardziej wszechstronna, słychać tutaj zamiłowanie do bluesa, czy hard rockowej klasyki, co bardzo ubogaciło styl zespołu. Paweł Krawiec, kroi nam tutaj wyśmienite solówki, które są prawdziwą ozdobą nowego materiału. WALFAD - jak wiemy to skrót zdania: „We Are Looking For a Drummer”. Trochę się ta nazwa zdezaktualizowała, bo dobrego perkusistę , w postaci Jakuba Dąbrowskiego, już znaleźli. Z Radosławem Żelaznym - basistą zespołu, stanowią iście żelazną sekcję rytmiczną. Nową twarzą w zespole jest również klawiszowiec Dariusz Tatoj. Vintageowe brzmienie jego klawiszy, z powodzeniem zastępuje klawiszowy kunszt, jaki często gościnie świadczył dla zespołu Krzysztof Walczyk. Wszystko to jednak by się nie wydarzyło, gdyby nie artystyczny pęd i wena twórcza Wojtka Ciuraja. Jego wokalną manierę i charakterystyczny styl, z tekstami nie pozbawionymi pewnej dozy patosu, trzeba polubić. W rodzimym progresywnym światku, ten przecież wciąż bardzo młody muzyk, urasta do miana artysty tak nietuzinkowego i charakterystycznego, jak chociażby znany i ceniony weteran progresywnej sceny, lider bielskiej formacji Lizard - Damian Bydliński.

Przyjrzyjmy się więc, aby określić w kilku słowach, co na „Colloids”, dzieje się w kwestii muzycznej. Tajemnicze, nastrojowe, dwuminutowe „Intro” wprowadza nas do „Kotła” pierwszej kompozycji. To bardzo mocny początek: ostre brzmienie gitary i mocne perkusyjne akcenty, w dalszej fazie dochodzą hammondowo brzmiące klawisze. „Synowie Syzyfa” mimo rockowej werwy, dzięki wykorzystaniu mandoliny, ma pewne folkowe zarysy. Tytułowa, najdłuższa, 10-cio minutowa kompozycja „Koloidy”, to kontrastując, na początku bardziej spokojny fragment, mamy tutaj ciekawe momenty gitarowe, zarówno elektryczne, jak i akustyczne, ubarwienia w postaci efektów dźwiękowych imitujących jakieś radiowe rozmów, a wszystko wieńczy iskrząca, hendrixowsko brzmiąca solówka. „Rdza”, przynajmniej w kwestii wokalnej, jest chyba najbardziej melodyjnym fragmentem, w kwestii gitarowych wariacji tutaj również bardzo dużo się dzieje. Przyjemnym akcentem są świetne, klawiszowe pasaże w końcówce. „Brudne Pisanie”, ma na początku jakby muzyczny kształt bolera, potem wkrada się tam odrobina liryzmu. Ostatni na płycie „Chodzić powodzie”, może nie ma aż tylu zwrotów akcji, ale ma bardzo duży koncertowy potencjał, wieszczę, że może stać się tym utworem, którego publiczność, w przyszłości będzie domagać się na koncertach zespołu.

„Koloidy”, to pojęcie chemiczne i faktycznie wreszcie słychać tą chemię, pomiędzy członkami obecnego składu grupy Walfad. „We Are Looking For a Drummer”? Już nie! Teraz, to raczej „We Are Looking For a Dreamer”. Będzie dobrze, marzenia się spełniają!

8,5/10

Marek Toma
Komentarze