29.01.2020
RECENZJE
ATERRA - Utopia

ANNIHILATOR - Ballistic, Sadistic

BLIND GUARDIAN TWILIGHT ORCHESTRA - Legacy Of The Dark Lands

CAREN COLTRANE CRUSADE - Potwór

NO SEASON - Highwires

MULK - I

APOCALYPTICA - Cell-0

MANIFEST - ...and For This We Should Be Damned?

HATEFUL FIVE - Winny

GOLDEN EARRING – Live

SLIPKNOT - We Are Not Your Kind

THE BROKEN BRIDGES - Endless Road

SLIPKNOT - .5: The Gray Chapter

BABYMETAL - Metal Galaxy

CRAYON PHASE - Two Hundred Pages

CROBOT - Motherbrain

TWILIGHT FORCE - Dawn Of The Dragonstar

ŁUKASZ DRAPAŁA & CHEVY - Potwory

THE RYSZARD KRAMARSKI PROJECT - Mr. Scrooge

SCYLLA - Apex + Beneath

MARCIN PAJAK - Other Side

V/A - Tribute to ACID DRINKERS - Ladies And Gentlemen On Acid

HOVERCRAFT - Full of Eels

NO MORE JOKES - A Ludzie Się Patrzą...

DAN McCAFFERTY – Last Testament

RPWL - Live From Outer Space

SUPERSONIC BLUES MACHINE - Road Chronicles: Live!

ASTRAL DOORS - Worship or Die

JELONEK - Classical Massacre

ARIA - Guest from the Shadow Kingdom


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - T » Tangent, The - 2011 - COMM
Tangent, The - 2011 - COMM
Tangent



01. The Wiki Man
02. The Mind's Eye
03. Shoot Them Down
04. Tech Support Guy
05. Titanic Calls Carpathia

Rok wydania: 2011
Wydawca: Inside Out





"...bzzz, gzzzzz, bzzzzz" - co za nostalgiczny dźwięk! Każdy kto dorastał w czasach raczkującego w Polsce Internetu słuchając otwarcia "The Wiki Man" przeżyje deja vu. Taaak, w dobie Neostrad i dostępów oferowanych przez operatorów sieci komórkowych trudno sobie wyobrazić połączenia o transmisji tak wolnej, że nieduży plik można było ściągać i cały dzień a łącze o przepływności 128kb/s było marzeniem.... to były czasy:) .., ale w sumie to nie miał być wywód na temat rozwoju Internetu w kraju nad Wisłą a tekst na temat najnowszego albumu formacji The Tangent - "COMM".

Andy Tillison niestrudzenie podąża raz wytyczoną ścieżką i "COMM" już od pierwszych chwil jest rozpoznawalny jako dzieło jego zespołu. Nie znajdziemy tu rewolucyjnych rozwiązań, to stary dobry The Tangent z klawiszowymi wariacjami, niezwykłej urody gitarowymi solówkami i szaleństwami na saksofonie. Jonathan Barrett jak zwykle czaruje na basie (nie wiem jak on to robi, ale jego gra jest niesamowita i cieżko mi wyobrazić sobie ten zespół bez niego - odszedł po nagraniu płyty) a sam Andy, który poza partiami wokalnymi obsługuje instrumenty klawiszowe swoją grą w wielu miejscach tradycyjnie przemyca elementy jazzu ("The Wiki Man" - solo na fortepianie mniej więcej w siódmej minucie) i nadaje płycie specyficznego "tangentowego" posmaku.

To wydawnictwo to w sumie tylko pięć utworów ale dwa z nich to prawdziwe kolosy. Już na początek mamy zaserwowany ponad 20-o minutowy wspominany już "The Wiki Man" z częstymi zmianami tempa i zwariowanymi partiami solowymi. Kolejny "gigant" czasowy to zamykający krążek "Titanic Calls Carpathia". Rozpoczyna się niczym wstęp do opowieści z krainy 1000 nocy, po chwili jednak atmosfera zaczyna gęstnieć zaczyna być patetycznie i rozpoczynamy podróż po jednym z najlepszych utworów jakie ten zespół kiedykolwiek nagrał. Dla mnie to majstersztyk z odpowiednią ilością patosu, rewelacyjnym dość mocnym, gitarowym refrenem i klimatem, który u mnie osobiście wywołuje ciarki.

"COMM" jest kolejną płytą w dyskografii zespołu, która może się podobać. Tak jak poprzedniczki potrzebuje jednak czasu i odwdzięcza się za poświęcone jej chwile wieloma pięknymi dźwiękami i zaskakującymi "zwrotami akcji".

8,5/10

Piotr Michalski
Komentarze