25.09.2020
RECENZJE
EXLIBRIS - Shadowrise

THE BLACK NOODLE PROJECT - Code 2.0

KRŮK - Nibykwiaty

SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - C » Carrion - 2010 - El Meddah
Carrion - 2010 - El Meddah
carrion1. Nun
2. Tłum
3. Sołdat
4. Władca snów
5. Jaki masz plan...?
6. Sztandary Eloi
7. Dex
8. Alogia
9. Nie bez wiary
10. Przeklęty szept
11. Samotność drzew
12. Zdążyć uciec
13. Gasnę
14. El Meddah
15. Themis Chimera
16. Ragnarok

Rok wydania: 2010
Wydawca: MJM Music PL
http://www.myspace.com/carrionpl


Ze słuchaniem drugiej płyty w dyskografii radomskiego Carriona jest trochę tak, jak z próbą zjedzenia za jednym podejściem dużej, apetycznie wyglądającej bombonierki. Pierwsza czekoladka smakuje świetnie, druga również, ale przy szóstej lub siódmej pojawia się już pewien przesyt...

Kwintet z Radomia proponuje zgrabne, melodyjne utwory, opatrzone chwytliwymi refrenami (kłania się Disturbed) problem w tym, że po pierwsze: jest ich za dużo (gdyby tak skrócić ten album do 10 kawałków...), a po drugie - większość podobna jest do siebie niczym scenariusze filmów akcji rodem z Hong Kongu. Monotonia wkradająca się w płytę to niestety też w dużej mierze „zasługa” wokalisty, tyleż charakterystycznego, co łatwo popadającego w schematy...

Zaczyna się ta płyta intrygująco, instrumentalnym wstępem („Nun”), godnym ścieżki dźwiękowej do jakiegoś epickiego filmu. Ponad średnią carrionową zdecydowanie wybija się także trzeci na liście „Sołdat”: tajemniczy wstęp, po którym następuje mocny, „kroczący” rytm; dalej - lekko nu metalowy riff gitary i do tego fajne, spokojniejsze canto skontrastowane z szybkim, ostrzej zaśpiewanym i wpadającym w ucho refrenem.

Bardzo dobrze wypada również kawałek tytułowy, podobnie jak „Sołdat” oparty na muzycznych kontrastach. Zespół umiejętnie operuje tutaj klimatami: przechodzi od łagodnych klawiszowych plam, po skandowany fragment („Patrz jak kończy się twój świat/Strach niech zmieni kolor szat…”) i odpowiednio przebojowy refren.

Nie wiem czy stało się to za sprawą sugestii wydawcy, ale Carrion postanowił tym razem otwarcie poflirtować z muzyką pop i spróbować sił w konkurencji z Video, Pectusem, czy innym PIN-em... Mowa o „Nie bez wiary”, przyjaznej radiu balladce, w której partie oboju gościnnie zagrał Tytus Wojnowicz. I jeszcze ten tekst: „Chciałbym wierzyć, że kiedyś znajdzie mnie…/Dobra chwila, która wskaże mój prawdziwy cel…/Poda mi swą dłoń i zaprowadzi mnie…/Łatwą drogą poprzez cienie, poprzez ludzki gniew…” Bleeeee...

Dobrze, że w „Samotności drzew” (też wyróżniający się kawałek na płycie) można trafić na taki fragment: „Ode mnie… Ode mnie… /Możesz odejść, szukać dalej jeśli chcesz…/Ja zostanę póki jeszcze – mam swój kąt/Nie zapomnij, możesz wrócić… Kiedy chcesz/Pamiętaj – umieram stojąc…”. Czyli jednak można pisać niebanalnie...

Ale manewr się sprawdził, kawałek „Nie bez wiary” dotarł nawet w paru stacjach radiowych do pierwszego miejsca list przebojów, więc niech im będzie. Może na parę dużych plenerów uda się chłopakom wkręcić i te parę złotych więcej wpadnie do kieszeni... Mam jednak nadzieję, że kolejnym utworem promującym „El Meddah” nie będzie (sympatyczny skądinąd) utwór „Gasnę”, tylko panowie postawią na coś zdecydowanie rockowego. Takie „Sztandary Eloi” też mają w sobie komercyjny potencjał, a przekonują dużo bardziej niż dwie piosenki wymienione parę wersów wyżej.

Na debiutanckiej płycie Carrion zamieścił własną wersję wielkiego hitu Blacka „Wonderful Life” (która zresztą cieszyła się dużym powodzeniem w rockowych stacjach), teraz też sięgnął po klasykę z lat osiemdziesiątych. W finałowy utwór zespół wplótł „This Corrosion” Sisters Of Mercy, zagrany zupełnie inaczej, bez patosu i przepychu oryginału.

Ten zespół gra bardzo dobre, energetyczne koncerty, na pewno ma w sobie duży potencjał, problem w tym, że dotąd jeszcze w pełni nie rozwinął skrzydeł. Może uda się na trzeciej płycie?

7/10

Robert Dłucik
Komentarze