18.11.2019
RECENZJE

• THE HOLEUM - Sublime Emptiness
• RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry
• BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2
• RHAPSODY - Dawn of Victory
• FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains
• YOGI LANG - A Way Out Of Here
• MYSTHICON - Into the Dark (EP.)
• ALHENA - Breaking the Silence...by Scream
• ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon
• JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House
• GHOST - Infestissumam
• NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted
• MILLENIUM - The Web
• FRONTBACK - Don't Mind the Noise
• VISION DIVINE - When All The Heroes Are Dead
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• BEAST IN BLACK, MYRATH - Wrocław
• SACRED REICH - Kraków
• PROG THE NIGHT V - Łódź
• SOEN - Warszawa
• CLOSTERKELLER - Kraków
• RETROSPECTIVE, STARSABOUT, MAU&SCHNELLA - Piekary śląskie
• STEVE BOLTON, TAKAKARMA - Piekary Śląskie
• INO ROCK FESTIVAL - Inowrocław
• SCORPIONS - Gliwice
• RAMMSTEIN - Chorzów
• PROG IN PARK - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• RUMORE
• SETHEIST - Maksymina Kuzianik
• RUNIKA - Adrianna ''Aminae'' Janusz
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox
• KASIA SZUBERT
• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted - Review
• FRONTBACK - Don't Mind the Noise - Review
• WARBELL - Plague - Review
• SETHEIST - Maksymina Kuzianik - Interview
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox - Interview
• POKERFACE - Xen Ritter - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - C » Carrion - 2010 - El Meddah
Carrion - 2010 - El Meddah
carrion1. Nun
2. Tłum
3. Sołdat
4. Władca snów
5. Jaki masz plan...?
6. Sztandary Eloi
7. Dex
8. Alogia
9. Nie bez wiary
10. Przeklęty szept
11. Samotność drzew
12. Zdążyć uciec
13. Gasnę
14. El Meddah
15. Themis Chimera
16. Ragnarok

Rok wydania: 2010
Wydawca: MJM Music PL
http://www.myspace.com/carrionpl


Ze słuchaniem drugiej płyty w dyskografii radomskiego Carriona jest trochę tak, jak z próbą zjedzenia za jednym podejściem dużej, apetycznie wyglądającej bombonierki. Pierwsza czekoladka smakuje świetnie, druga również, ale przy szóstej lub siódmej pojawia się już pewien przesyt...

Kwintet z Radomia proponuje zgrabne, melodyjne utwory, opatrzone chwytliwymi refrenami (kłania się Disturbed) problem w tym, że po pierwsze: jest ich za dużo (gdyby tak skrócić ten album do 10 kawałków...), a po drugie - większość podobna jest do siebie niczym scenariusze filmów akcji rodem z Hong Kongu. Monotonia wkradająca się w płytę to niestety też w dużej mierze „zasługa” wokalisty, tyleż charakterystycznego, co łatwo popadającego w schematy...

Zaczyna się ta płyta intrygująco, instrumentalnym wstępem („Nun”), godnym ścieżki dźwiękowej do jakiegoś epickiego filmu. Ponad średnią carrionową zdecydowanie wybija się także trzeci na liście „Sołdat”: tajemniczy wstęp, po którym następuje mocny, „kroczący” rytm; dalej - lekko nu metalowy riff gitary i do tego fajne, spokojniejsze canto skontrastowane z szybkim, ostrzej zaśpiewanym i wpadającym w ucho refrenem.

Bardzo dobrze wypada również kawałek tytułowy, podobnie jak „Sołdat” oparty na muzycznych kontrastach. Zespół umiejętnie operuje tutaj klimatami: przechodzi od łagodnych klawiszowych plam, po skandowany fragment („Patrz jak kończy się twój świat/Strach niech zmieni kolor szat…”) i odpowiednio przebojowy refren.

Nie wiem czy stało się to za sprawą sugestii wydawcy, ale Carrion postanowił tym razem otwarcie poflirtować z muzyką pop i spróbować sił w konkurencji z Video, Pectusem, czy innym PIN-em... Mowa o „Nie bez wiary”, przyjaznej radiu balladce, w której partie oboju gościnnie zagrał Tytus Wojnowicz. I jeszcze ten tekst: „Chciałbym wierzyć, że kiedyś znajdzie mnie…/Dobra chwila, która wskaże mój prawdziwy cel…/Poda mi swą dłoń i zaprowadzi mnie…/Łatwą drogą poprzez cienie, poprzez ludzki gniew…” Bleeeee...

Dobrze, że w „Samotności drzew” (też wyróżniający się kawałek na płycie) można trafić na taki fragment: „Ode mnie… Ode mnie… /Możesz odejść, szukać dalej jeśli chcesz…/Ja zostanę póki jeszcze – mam swój kąt/Nie zapomnij, możesz wrócić… Kiedy chcesz/Pamiętaj – umieram stojąc…”. Czyli jednak można pisać niebanalnie...

Ale manewr się sprawdził, kawałek „Nie bez wiary” dotarł nawet w paru stacjach radiowych do pierwszego miejsca list przebojów, więc niech im będzie. Może na parę dużych plenerów uda się chłopakom wkręcić i te parę złotych więcej wpadnie do kieszeni... Mam jednak nadzieję, że kolejnym utworem promującym „El Meddah” nie będzie (sympatyczny skądinąd) utwór „Gasnę”, tylko panowie postawią na coś zdecydowanie rockowego. Takie „Sztandary Eloi” też mają w sobie komercyjny potencjał, a przekonują dużo bardziej niż dwie piosenki wymienione parę wersów wyżej.

Na debiutanckiej płycie Carrion zamieścił własną wersję wielkiego hitu Blacka „Wonderful Life” (która zresztą cieszyła się dużym powodzeniem w rockowych stacjach), teraz też sięgnął po klasykę z lat osiemdziesiątych. W finałowy utwór zespół wplótł „This Corrosion” Sisters Of Mercy, zagrany zupełnie inaczej, bez patosu i przepychu oryginału.

Ten zespół gra bardzo dobre, energetyczne koncerty, na pewno ma w sobie duży potencjał, problem w tym, że dotąd jeszcze w pełni nie rozwinął skrzydeł. Może uda się na trzeciej płycie?

7/10

Robert Dłucik
Komentarze