29.09.2020
RECENZJE
EXLIBRIS - Shadowrise

THE BLACK NOODLE PROJECT - Code 2.0

KRŮK - Nibykwiaty

SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - F » Flaming Row - 2011 - Elinoire
Flaming Row - 2011 - Elinoire
Flaming Row1. Elinoire's Theme
2. Initiation Fugato
3. Overture
4. First Day
5. Nightingales Chirp
6. Do You Like Country Grandpa?
7. Lea's Delivery
8. Elinoire
9. Rage Of Despair
10. Adam's Theme
11. Neglected Garden
12. Time Mirror
13. Watershed
14. Review
15. Unearth The Truth
16. Father's Theme
17. Farewell
18. A Place To review Your Soul

Rok wydania: 2011
Wydawca: Progressive Promotion Records
http://www.myspace.com/flamingrow



Objawienie – to słowo chyba najlepiej opisuje co czułem po wysłuchaniu debiutanckiego albumu niemieckiego Flaming Row. Krążek „Elinoire” to koncept album, w którym odnajdą się wszyscy od fanów soczystego hard rocka po maniaków bombastycznych form Ayreon nie wyłączając zwolenników metal core'a. Flaming Row to w zasadzie dwie, stanowiące trzon grupy, osoby: Martin Schenella i Kiri Geile. W nagraniach wsparła ich jednak cała armia muzyków i wokalistów. W sumie na płycie pojawia się niemal trzydziestu instrumentalistów i piętnastu wokalistów!! Pomyślicie pewnie: „przesada, to pewnie album w którym forma przerasta treść.” Nic z tych rzeczy! Tu wszystko od konceptu (o nim za chwilę) poprzez kompozycje a na produkcji skończywszy jest perfekcyjne. Sam wydawca reklamuje „Elinoire” jako „Najbardziej ekscytujący i niesamowity projekt ostatnich lat historii niemieckiej muzyki”. Znów brzmi bombastycznie, ale trudno się z tym nie zgodzić...

„Elinoire” opowiada historię brytyjskiego małżeństwa Lei oraz Adama Baltwinów. Można powiedzieć, że są to dzieci szczęścia, jest miłość, mają świetną pracę, nie martwią się o byt – sielanka. Lea zachodzi w ciążę, niestety w trakcie porodu umiera. Adam nie może pogodzić się ze śmiercią ukochanej żony i całą winą obarcza nowo narodzoną córkę Elinoire. Przez lata nie potrafi zbudować z nią relacji jakie powinny panować na linii ojciec - dziecko a rolę „taty” przejmuje dziadek dziewczynki Cyrus Baltwin. Po wielu latach od śmierci Lei na jaw zaczynają wychodzić fakty, które nasuwają pytanie. Czy ta śmierć była jej przeznaczeniem??

Muzykom udało się ubrać tą intrygującą historię w dźwięki, których nie powstydziliby się najwięksi współczesnej sceny. Są tu wspaniałe gitarowe solówki (słowo wspaniałe nie jest na wyrost, one na prawdę powalają), są niesamowite wokalizy od kanonów i wielogłosowych chórków poprzez partie czyste po wściekłe metal core'owe wrzaski, które idealnie budują klimat płyty, są też ciekawe partie saksofonu. Gdybym miał ten album porównać do jakiegoś innego wydawnictwa to... nie byłoby łatwo. Bo tak: z jednej strony wiele tu z Guilt Machine i Ayreon Arjena Lucassena czy Shadow Gallery (chórki), z drugiej sporo tu hard rockowej ekspresji z solówkami, których nie powstydziłby się John Norum.

„Elinoire” to wielobarwna i przebogata płyta. Pełna emocji, przebojowych melodii i intrygujących dźwięków. Pozostaje mieć nadzieję, że któryś z dystrybutorów da szansę polskim słuchaczom i zaoferuje ją w swoim katalogu. To kawał niesamowitej muzyki na niezwykle wysokim poziomie.

Na zachętę dodam tylko, że w nagraniach udział wzięli między innymi Gary Wehrkamp i Brendt Allman z Shadow Gallery, Billy Sherwood z Circa i niegdyś Yes oraz Jimmy Keegan, który w swoim CV ma między innymi występy z Carlosem Santaną czy Spock's Beard.

9,5/10

Piotr Michalski
Komentarze