05.12.2019
RECENZJE
DEZERTER - Undergound Out of Poland

PERIHELLIUM - Prototype

MOTHER OF MILLIONS - Artifacts

TRIBULATION - Down Below

EUROPE - Europe

JAN METUS - Time Will Dissolve Our Shadows

JAN AKKERMAN - Close Beauty

REMEMBRANCE - Fall, Obsidian Night

PETR STEPAN & BRATRSTVO LUNY - Luna nad Iglau

DESTRUCTION - Born to Perish

GALLILEOUS - Moonsooon

ISSUN - Dark Green Glow

THE PAU - Raj

THE HOLEUM - Sublime Emptiness

RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry

BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2

RHAPSODY - Dawn of Victory

FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains

YOGI LANG - A Way Out Of Here

MYSTHICON - Into the Dark (EP.)

ALHENA - Breaking the Silence...by Scream

ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon

JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House

GHOST - Infestissumam

NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted

MILLENIUM - The Web

FRONTBACK - Don't Mind the Noise

VISION DIVINE - When All The Heroes Are Dead


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » Dante - 2010 - Saturnine
Dante - 2010 - Saturnine
dante


1. All My Life
2. Drifting
3. Last
4. Never Return
5. Maybe One Day
6. Modal Acousma
7. Vanessa


Rok wydania: 2010
Wydawca: ProgRock Records
http://www.danteband.de/






Dante to zespół z Niemiec, zaliczany do nurtu progmetalowego, choć chyba troszeczkę na wyrost. Grupa jest dość młoda, powstała w 2006 roku, a omawiany tu album jest dopiero jej drugim krążkiem. Nagrań dokonano w prywatnym studiu The Red Tube Studios, gdzie poddano je również miksowi i masteringowi. Produkcją materiału zajęli się członkowie i założyciele Dante - klawiszowiec Markus Maichel i gitarzysta Markus Berger. Płytę wydała wytwórnia Progrock Records.
Jak sugeruje sam tytuł płyty, możemy się po niej spodziewać dość posępnej i ponurej atmosfery, choć bez przesady. Całość spięta jest jakby klamrą w postaci dwóch najdłuższych nagrań, które w pewnym sensie są wyznacznikiem stylu i możliwości zespołu. Na uwagę zasługuje szczególnie utwór kończący cały album - "Vanessa". To wielowątkowe prawie 20-minutowe nagranie pokazuje tę jakby bardziej progresywną niż metalową naturę Dante. Znajdziemy tu przepiękny, stonowany, podniosły wręcz wstęp, zakręcone progresywne partie, z dużą ilością świetnej gitary, a także właśnie te agresywniejsze i zadziorniejsze fragmenty, a całość uformowana została w bardzo przemyślaną i ambitną suitę. To zdecydowanie najlepszy utwór tej płyty.

Rozpoczynający album utwór "All My Life" zaczyna się właśnie dość mocno, po krótkim tajemniczym wstępie na basie, otrzymujemy dialog riffów gitarowych z zakręconym brzmieniem klawiszy. To nagranie rozkręca się tak naprawdę dopiero swojej drugiej części, po dość zagmatwanej i chaotycznej pierwszej. Fantastycznie wypada tu szczególnie gitara, typowo progresywna, dość melodyjna, a towarzyszą jej ciepło brzmiące klawisze, które jednak pod koniec nabierają bardziej drapieżnego "dreamtheaterowego" brzmienia, aby następnie przemienić się w monumentalny organowy sound.
Pozostałe nagrania są już zdecydowanie mniej kompleksowe i rozbudowane. Znajdziemy wśród nich dwie ballady - "Drifting" i "Maybe One Day". Pierwsza z nich jest bardziej elektryczna, natomiast druga prawie cała oparta na fortepianie akompaniującym wokaliście. Myślę, że te dwa utwory wypadają nieźle na tle całości, choć muzycy chyba nie do końca są przekonani, w którym kierunku mają podążyć - czy bardziej w tony progresywne, czy może jednak cięższe, progmetalowe. Takie jak znajdziemy w trzech pozostałych kompozycjach: "Last", "Never Return" i "Modal Acousma". Szczególnie ta pierwsza jest wyjątkowo drapieżna i ciężka, od samego początku do końca. Podobnie zresztą jest w "Never Return", a charakterystyczna dla tych utworów jest swoista walka gitary i instrumentów klawiszowych, taki jakby dialog, a raczej wręcz sprzeczka czy nawet gwałtowna kłótnia. Z kolei w "Modal Acousma" dochodzi do pewnego rodzaju zawieszenia broni czy może muzycznego pata - każdy z instrumentalistów ma czas dla siebie w odrębnym fragmencie nagrania.
Płyta została znakomicie wyprodukowana, brzmienie jest czyste i dość głębokie. Wyjątkowo dobrze wypadła zwłaszcza sekcja rytmiczna. Głos wokalisty wyeksponowano odpowiednio, przez co jest wyraźny i zrozumiały. Całość wyprodukowano w bardzo nowoczesny sposób, a trzeba też jeszcze wspomnieć o niezwykle intrygującej oprawie graficznej, utrzymanej w ciemnej tonacji, z głównym motywem w postaci motyla. Pod tym względem można się doszukiwać podobieństw do Barclay James Harvest, ale prawdę mówiąc właśnie tylko w aspekcie graficznym.

Dante jest na początku swojej muzycznej podróży, której końca ani przyszłości oczywiście nie znamy. Muzycy sami muszą ją sobie przygotować i wykreować, a na pewno mają ku temu spore dyspozycje. Niewątpliwie mamy do czynienia z muzykami utalentowanymi i niezwykle dobrze przygotowanymi technicznie. Muszą oni sobie jednak odpowiedzieć na pytanie w którym kierunku podążyć, aby ta muzyczna ścieżka była jak najmniej kręta, a do tego aby była zgodna z rockowym rodowodem zespołu. Choć progmetal przeżywa ostatnio dość wielkie dni, a grup grających ten gatunek jest wręcz mnóstwo, to jednak w Dante słychać ducha bardziej progresywnego, wprawdzie jakby ukrytego i schowanego, być może sztucznie stłumionego, ale jednak próbującego się wyrwać i rozwinąć skrzydła. Widać to szczególnie w porównaniu z debiutem, który był zdecydowanie bardziej metalowy. Z drugiej strony być może ta walka gitar z klawiszami, metalu z progrockiem daje nam pewną świeżość i coś zupełnie nowego. Może w tym tkwi potencjał i bogactwo zespołu Dante. Jeśli tak, to już czekam na ich kolejne albumy.

7/10

Arkadiusz Cieślak
Komentarze