15.08.2020
RECENZJE
SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine

ROMAN ODOJ - Fiasko

MOUNTAINEER - Bloodletting

H.E.A.T. - II


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - K » Kuderski, Jacek - 2012 - Kolonia fabryczna
Kuderski, Jacek - 2012 - Kolonia fabryczna
kuderski1. Bezsenność
2. Kolejny raz
3. Kolonia fabryczna
4. Metalowy ptak
5. Muzyka
6. Miłość zazdrość i rozstanie
7. Nie liczy się
8. Nieprzyzwoite gry
9. Nie zapominaj
10. Po co ten zgiełk
11. Pył na wietrze
12. Co się z nami dzieje
13. Zniesmaczeni

Rok wydania: 2012
Wydawca: Polskie Radio
http://www.myspace.com/jacekkuderski




Projekty solowe muzyków znanych zespołów bywają totalną odskocznią od ich regularnej "roboty". Często są to klimaty, które nie mają szansy realizacji w macierzystym zespole. Mimo to, to właśnie do fanów danej formacji albumy takie są adresowane.

Na okładce płyty Jacka Kuderskiego widnieje napis informujący, że materiał jest solowym dorobkiem basisty Myslovitz - i bardzo dobrze... bo zazwyczaj zespoły kojarzone są bardziej z nazwiskami wokalistów. Z drugiej strony okładka nie przykuwa wzroku grafiką, więc mała reklama (która jak wiadomo dźwignią handlu jest i basta) nie zaszkodzi.

Jaka jest zatem zawartość krążka zatytułowanego "Kolonia Fabryczna"? No właśnie, jak mogliście się domyśleć po przeczytaniu wstępu - INNA.
Gitarowy pop podszyty elektronicznymi instrumentami perkusyjnymi i ścianą wręcz klawiszowych tematów, zbliżających się o zgrozo zbyt blisko. Niestety wszystko do kupy zbija się w niezbyt chwytliwą całość.
Rytmy wydają się dyskotekowo monotonne (mimo, ze zdarzają się szybsze patenty).
Muzykę można właściwie do pewnego stopnia przełknąć - potraktować jako eksperyment muzyka rockowego (choć te rytmy rodem z klawisza Casio wkurzają).
Gwoździem do trumny jest jednak wokal. Raz kompletnie bez wyrazu, innym razem mający w sobie pokłady emocji typowego gardłowego zespołu muzyki "chodnikowej" z charyzmą ś.p. wokalisty Universe. (tak, to nie był komplement).
Do tego przesterowania wokalu, które stosowali już chyba na świecie wszyscy.

Płyta jest słaba. Kompozycje są dramatyczne, niektóre drażnią do tego stopnia, że nie sposób dosłuchać ich do końca. Są przeładowane przekombinowane, aranżacyjnie i (paradoksalnie) monotonne niestety. Do tego utwory są kompletnie nieporywające.
Trudno wręcz skupić się na tekstach, które do głupich nie należą... ale czasem są zbyt bezpośrednie. Wykładają kawę na ławę, zamiast zostawić niedopowiedzenie.
Zresztą namolne krążenie wokół tematu przewodniego też potrafi nużyć.

Na singla wybrałbym "Miłość zazdrość i rozstanie" - ma potencjał radiowy i jest chyba utworem najciekawszym.
Z kolei kawałkiem, kory najbardziej kojarzyć może się z macierzystą formacją artysty jest "Nie liczy się". A dzieje się to za sprawą fajnie chodzących gitar, niestety linia melodyczna jest bez szału, a sam utwór ciągnie się w nieskończoność.

Gdyby wstawić w zamian za wszędobylską elektronikę, regularną sekcję rockową - efekt byłby - zaręczam - kompletnie inny.
Dwa niezłe utwory na niemal godzinny album, to o wiele za mało by ocenić płytę pozytywnie.
Nawiązując do wstępu - płyta basisty Myslowitz adresowana jest moim zdaniem do zagorzałych fanów formacji. Wręcz bezkrytycznych.
Doceniam za to ogrom pracy realizatorskiej. Artysta właściwie nie ma się czego wstydzić - wydał płytę, która zapewne znajdzie odbiorców. Nagrał to co mu w duszy gra... Do fanów rockowych dźwięków, obawiam się, że Kolonia Fabryczna nie trafi. Jednak jak widać artyście czasem co innego w duszy gra niż jego fanom, czy też fanom jego kapeli.

2/10

Piotr Spyra




Komentarze