15.08.2020
RECENZJE
SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine

ROMAN ODOJ - Fiasko

MOUNTAINEER - Bloodletting

H.E.A.T. - II


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - F » Fleshgod Apocalypse - 2013 - Labyrinth
Fleshgod Apocalypse - 2013 - Labyrinth
Fleshgod Apocalypse
1. Kingborn 06:06
2. Minotaur (Wrath of Poseidon) 04:47
3. Elegy 04:18
4. Towards the Sun 05:42
5. Warpledge 04:32
6. Pathfinder 05:12
7. The Fall of Asterion 04:39
8. Prologue 01:07
9. Epilogue 05:44
10. Under Black Sails 07:26
11. Labyrinth 04:25

Rok wydania: 2013
Wydawca: Nuclear Blast
http://www.fleshgodapocalypse.com/





W obecnych czasach ciężko zabłysnąć czymś nowym, świeżym szczególnie, jeżeli chodzi o tak hermetyczne gatunki jak black/death metal. Owa sztuka udaje się nielicznym i co pewien czas pojawia się ktoś, kto mimo wszystko potrafi zaskoczyć, zaintrygować. Za kogoś takiego z całą pewnością można uznać włoską ekipę Fleshgod Apocalypse.

Na dniach ukazał się ich trzeci krążek „Labyrinth” (nie jest to oczywiście album z przeróbkami krajanów z Labyrinth ;)). Próbkę nowych pomysłów zainteresowani mogli zakosztować przy okazji wcześniej udostępnionej kompozycji „Elegy” – utworu, który mimo swojej specyfiki stylistycznej potrafi wpaść ucho. To był pierwszy dowód na to, że i tym razem Włosi nie zawiodą. Faktycznie, nie zawiedli, bo zawartość „Labyrinth” jest diabelnie wybuchowa!

Premierowy materiał – jak również jego monumentalna, a przy tym świetna okładka (najlepsza w dotychczasowej karierze zespołu) – przynosi potężny kawał mistrzowsko wyprodukowanego symfonicznego black/death metalu najwyższych lotów. Od pierwszych taktów panowie rozpętują szaleńczy żywioł dźwięków. Torpedują nas milionami blastów, gęstymi orkiestracjami, mnogimi zmianami różnorakich pomysłów, które nierzadko (silnie) nawiązują do dziedzictwa muzyki klasycznej. „Labyrinth” stanowi skompensowaną dawkę energii, metalowej mocy i chaosu balansującego na granicy zrozumienia. Nierzadko zespół bombarduje nas tyloma dźwiękami, że aż ciężko się połapać, rozszyfrować o co chodzi. To tak jakby stanąć w epicentrum morderczego żywiołu, którego śmiertelne żniwo okala nas z każdej strony i nie jesteśmy w stanie przewidzieć, kiedy, gdzie i jak zostaniemy za moment zaatakowani. Jednak niech nikt nie myśli, że jedynym atrybutem Włochów jest szybkość. Co prawda jest to nieodłączny element ich muzyki, ale to oczywiście nie wszystko. Fleshgod Apocalypse równie dobrze wypadają w spokojniejszym, bardziej nastrojowym repertuarze, co najlepiej oddają; instrumentalne „Prologue” oraz wieńczący całość, wyciszony „Labyrinth” (cisza po burzy). Ten ostatni jest niczym „Agony” z poprzedniego albumu tyle, że zawiera więcej emocji. Równie dobrze prezentuje się wolniejszy, wręcz doomowy „Epilogue” (przypomina Believer z czasów „Dimensions”).

Następca „Agony” to świadoma kontynuacja, rozwinięcie wcześniej zaprezentowanych pomysłów z tą jednak różnicą, że wszystko zostało podniesione o poziom wyżej. Kompozycje są bardziej urozmaicone, brzmią lepiej, potężniej. Włosi starają się zapewnić wiele atrakcji, przez co potencjalny słuchacz nie może zarzucić grupie stagnacji. Tutaj wszystko zmienia się z dużą częstotliwością i co tu dużo ukrywać – „Labyrinth” wymaga czasu, skupienia i cierpliwości. Poza tym płyta diabelnie wciąga, a człowiek chłonie jej zawartość niczym gąbka wodę.

Cóż więcej można dodać? Niewątpliwie to, że panowie nagrali rzecz niezwykle udaną – album, który wciąga od pierwszych sekund. „Labyrinth” ma w sobie potężną siłę, niszczycielską moc, której ciężko się oprzeć. Komu bliskie są klimaty pokroju Dimmu Borgir, Behemoth, Emperor, a przy tym lubi torpedowe tempa i bogate orkiestracje ten nie powinien się dłużej wahać – „Labyrinth” jest właśnie dla niego. Majstersztyk i finezja w ekstremalnej formie!

10/10

Marcin Magiera

Komentarze