29.09.2020
RECENZJE
EXLIBRIS - Shadowrise

THE BLACK NOODLE PROJECT - Code 2.0

KRŮK - Nibykwiaty

SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - K » Killing Joke - 2015 - Pylon
Killing Joke - 2015 - Pylon
Killing Joke - Pylon

01 Autonomous Zone
02 Dawn Of The Hive
03 New Cold War
04 Euphoria
05 New Jerusalem
06 War On Freedom
07 Big Buzz
08 Delete
09 I Am The Virus
10 Into The Unknown

Rok wydania: 2015
Wydawca: Universal
https://twitter.com/killingjokeband





Czternaście studyjnych krążków, ponad trzy dekady na scenie – zespoły z takim stażem, na pierwszy rzut oka, mogłyby już do końca kariery grać na koncertach wyłącznie sprawdzone przeboje, co jakiś czas wydawać składankę typu „greatest hits” i po prostu… spokojnie żyć. Są jednak wyjątki. Jednym z nich Brytyjczycy z Killing Joke. Mimo tego, że panowie mają po pięćdziesiątce na karku, potrafią wydobyć z siebie o wiele więcej energii niż pokolenia dwa razy młodsze i mają cały czas siłę na nagrywanie kolejnych albumów. Za to ode mnie dozgonny szacunek. Nigdy nie odnieśli spektakularnego sukcesu komercyjnego, na jaki niewątpliwie zasługiwali, a przecież inspirowali wielu – od Metalliki, przez Nirvanę, a na naszej Siekierze kończąc. Zbierający same pochlebne recenzje „Pylon” (numer 15 w dyskografii) potwierdza dobrą passę, która trwa od dobrych paru lat.

Mimo tego, że słucham ich od dawna, nie spodziewałem się aż tak dobrego krążka, który od początku do końca trzyma wysoki poziom, gdzie muzycy nie biorą jeńców i wciągają słuchaczy w ten intrygujący muzyczny świat. Świat, który od dawna znamy – idealne połączenie metalowych dźwięków (wręcz industrialnych), dusznej produkcji, zagęszczonej pracy gitary, głębokiego basu, szalonego śpiewu Colemana (istnego „szamana” rocka), z naprawdę świetnymi melodiami i specyficznymi tekstami autorstwa wokalisty. „New Cold War”, „New Jerusalem”, „War on Freedom” czy „Into the Unknown” – przytoczone tytuły wskazują, że nic się w tej materii nie zmieniło. Wciąż jest przygnębiająco, wręcz apokaliptycznie. W takich czasach przyszło nam żyć.

Muzycznie „Pylon” to klasa sama w sobie. Napędzany przez gitarę basową, przytłaczający „Autonomous Zone” z „plemienną” perkusją i Colemanem głoszącym swoje prawdy niczym kapłan w kościele daje dobre pojęcie o całości. Podobnie „Dawn of the Hive”, który hipnotyzuje przez ponad 6 minut w ten sam sposób, co utwór otwierający czy marszowy „New Jerusalem”, w którym swoje „pięć minut” ma perkusista Paul Ferguson. Wybrany na pierwszy singiel (przekornie, oj przekornie) „I Am the Virus” daje ostro po głowie. Atakuje ze zdwojoną siłą, a wokalista nie oszczędza się wykrzykując tytułową frazę z całych sił. Miłośnicy „Pandemonium” czy „Hosannas from the Basements of Hell” powinni być zachwyceni. Druga strona medalu to utwory przypominające o okresie „Night Time” (notabene to moja ulubiona płyta). „New Cold War” brzmi nowofalowo, choć ciężkawy refren różni się znacznie od tego z „Love Like Blood”, największego przeboju Killing Joke. Również „Euphoria” przenosi nas w lata 80., dzięki wyeksponowanym klawiszom. Na tle reszty wydaje się być najbardziej optymistycznym kawałkiem na „Pylon”. No i jest jeszcze „Big Buzz” z iście stadionowym refrenem (o ile organizatorzy koncertów chcieliby ich tam częściej zapraszać) i „ejtisowym” klimatem. „Into the Unknown” jest swoistą klamrą, podobnie jak „Autonomous Zone”, nie daje chwili wytchnienia. Mrocznie, gęsto i do przodu. Nie zapominają jednak o tym, że melodia również jest ważna. Stworzyli unikalny styl, któremu hołdują od… 36 lat. W tym tkwi ich siła.

O ile słuchając tekstów zawartych na „Pylon” można mieć pewne obawy co do przyszłości, to o muzykę Killing Joke nie ma się co martwić. Są jak wino: im starsi, tym lepsi. I to na najnowszym albumie dobrze słychać, co powinno nas wszystkich słuchaczy-fanów cieszyć. Bo takich zespołów obecnie jest jak na lekarstwo. Takich, które po tylu latach grania potrafią nagrać rzecz na wysokim poziomie. Po prostu. Bez zbędnej otoczki.

8/10

Szymon Bijak
Komentarze