15.08.2020
RECENZJE
SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine

ROMAN ODOJ - Fiasko

MOUNTAINEER - Bloodletting

H.E.A.T. - II


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - K » Kult - 2016 - Wstyd - Suplement
Kult - 2016 - Wstyd - Suplement

KULT - Wstyd - Suplement


KULT - Wstyd - Suplement

1. Modlitwa o wschodzie słońca
2. Leave the kids alone
3. Na dworze twego rodzaju
4. Jeśli nie masz nic do powiedzenia
5. Ten kto patrzy w chmury
6. Polityk muzykiem
7. Z podniesionym czołem
8. Tylko tego mi daj

Rok wydania: 2016
Wydawca: SP Receords
http://kult.art.pl/




Jeszcze nie opadł kurz po premierze ostatniego studyjnego albumu Kultu, a już otrzymaliśmy muzyczny dodatek do tamtego wydawnictwa. Nie tak okazały jak danie główne, ale jednocześnie nie rozczarowujący. Zespół nadal gra swoje i robi to przekonująco.

Wydanie płyty głównej i suplementu w niedługim odstępie czasu nie jest niczym nowym w przypadku tej grupy. Podobny manewr wykonali przecież w 2010 roku, kilka miesięcy po ukazaniu się na rynku krążka „Hurra!”. Podczas sesji do „Wstydu”, jak można się domyślać, wena zespołu nie opuszczała i panowie zarejestrowali na tyle dużo materiału, że starczyło na kolejny minialbum. I bardzo dobrze – te utwory niekoniecznie pasowały do konwencji podstawowego wydawnictwa, ale ciężko też o nich mówić jako o wypełniaczach czy odrzutach. Wspominałem o tym przy okazji recenzji „Wstydu”, powtórzę raz jeszcze: dokonanie odpowiedniej selekcji, jak się okazało, pomogło obu tym wydawnictwom.

„To płyta stylistycznie zupełnie inna niż „Wstyd”. Dużo bliżej jej do estetyki punk rockowej” – zapowiadał Kazik przed premierą suplementu. W sumie po części można się z tym stwierdzeniem zgodzić. Utwory, rzeczywiście, są szybsze, np. „Jeśli nie masz nic do powiedzenia” czy „Polityk muzykiem” (wiadomo do kogo tekst jest skierowany) to celne 3-minutowe strzały, ale od razu uspokajam wszystkich: Kult to wciąż Kult. Z wypracowanych schematów bynajmniej nie zrezygnowali. Wystarczy posłuchać potężnego „Z podniesionym czołem”, w którym najwięcej do powiedzenia ma sekcja dęta. „Tylko tego mi daj” to z kolei zespół w wersji „light” (tzn. radosnej), jest lekko i skocznie. Muzycy oprócz materiału premierowego sięgnęli także po 2 kowery: „Modlitwę o wschodzie słońca” z repertuaru Jacka Kaczmarskiego i Przemysława Gintrowskiego oraz „Leave The Kids Alone” grupy Booze & Glory” zaśpiewany, rzecz jasna, po angielsku. Pierwszy z nich to przejmujący kawałek, który zresztą znamy od dawna z koncertów, idealnie pasujący do ich repertuaru, jakby dla Kultu stworzony, drugi zaś potwierdza przytoczone wyżej słowa wokalisty, to rzecz konkretna i energetyczna z obowiązkowymi dęciakami, których nie usłyszymy w wersji pierwotnej.

„Wstyd. Suplement” jako bonus sprawdza się nad wyraz dobrze. Gdyby muzycy zdecydowali się na wydanie jednej płyty, z 20 utworami, nie byłyby to najlepszy pomysł z możliwych. Przeładowanie treścią jeszcze nikomu nie wyszło na dobre, zaś podział materiału na dwa krążki powinno w tym wypadku zadowolić większość fanów Kultu. Mnie osobiście suplement sprawił mnóstwo frajdy.

7/10

Szymon Bijak
Komentarze