21.11.2017
RECENZJE

• INFRINGEMENT - Transition
• DUALITY - Archeology (EP)
• DAWN OF DISEASE - Ascension Gate
• COCHISE - The Sun Also Rises For Unicorns
• STRACHY NA LACHY - Przechodzień o wschodzie
• THAW - Decay/Advance
• SUN Q - Charms
• STOLEN MEMORIES - Paradox
• KARCER - Babel
• MOTHER OF MILLIONS - Sigma
• RUNNING WILD - Under Jolly Roger
• [STÖMB] - Duality (Ep)
• DRAKKAR - Diabolical empathy
• TESTAMENT - Brotherhood of a Snake
• GILOTYNA - Hate Speech
• THE ADEKAEM - Sound Coloring
• ghUSa - ÖSWEDEME
• PROFANITY - The Art of Sickness
• PARADISE LOST - Medusa
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Wrocław
• ANATHEMA - Warszawa
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Warszawa
• EPICA, VUUR, MYRATH - Kraków
• KABAT - Trzyniec
• UNEVEN STRUCTURE, VOYAGER, MENTALLY BLIND - Wrocław
• PRISTINE - Chorzów
• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa
• BELIEVE - Katowice / Przedpremierowy odsłuch płyty
• MILLENIUM, METUS, FIZBERS - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson
• COMMUNIC - Oddleif Stensland
• CRYSTAL VIPER - Marta Gabriel
• SINNER - Tom Naumann
• HELLOWEEN - Michael Weikath
• DAS MOON / WE HATE ROSES - Daisy Kowalsky
• KAIPA - Hans Ludin

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - R » RAGE - 2017- Seasons of the Black
RAGE - 2017- Seasons of the Black

RAGE - Seasons of the black


RAGE - Seasons of the black

1. Season of the black
2. Serpents in disguise
3. Blackened Karma
4. Time will tell
5. Septic bite
6. Walk among the dead
7. All we know is not
8. Gaia
9. Justify
10. Bloodshed in paradise
11. Farewell

Rok wydania: 2017
Wydawca: Nuclear Blast
http://www.rage-official.com





Niedługo kazała na siebie czekać fanom niemiecka legendarna grupy Rage. Zaledwie rok po studyjnym debiucie z nowymi muzykami trio wydało na świat następcę „The devil strikes again", na którym doszło do przetasowań w składzie. Przypomnijmy: Victora Smolskiego na gitarze zastąpił Marcos Rodriguez, natomiast za perkusją zasiadł Vassilios Maniatopoulos. Na gitarze basowej oraz za mikrofonem niezmiennie szaleje Peter „Peavy” Wagner. W tym samym składzie grupa nagrała kolejny album zatytułowany „Seasons of the black". Jaki jest ten album? Czy nowi muzycy zapuścili już korzenie w zespole? Trzeba się przekonać.

Album otwiera tytułowy numer „Season of the black". Już od pierwszych sekund jest mocno, szybko i ciężko. Jest również melodyjnie w refrenie. Daje się wyczuć, że zmiana muzyków dała grupie kopa. A dzięki solówce Marcosa natychmiast można zapomnieć, że wcześniej wiosłowym był bardzo dobrze grający Smolski. Numer świetnie napędza gra sekcji rytmicznej. Idealny otwieracz. Zresztą Rage to zawsze dla mnie był fenomen: no bo niby tylko trzech muzyków, a świetnie wytwarzają speed/power metalową jazdę, którą ciężko czasem osiągnąć nawet sześcioosobowym składom.

Na przykład taką, jak w kolejnym, „Serpents in disguise". Niezwykle rytmiczny numer, idealnie pasujący do (szybkiego) pedałowania na rowerze lub do biegania. Solówka zaś należy do tych klasycznych, metalowych- nie ma w niej na szczęście łamania nut. Jeszcze tylko małe zwolnienie tempa do werbla i gitary akustycznej i przechodzimy do trzeciego na liście „Blackened Karma" (drugi po kawałku tytułowym singiel z tej płyty).

Odpala go genialny bas i wgniatająca w ziemię gitara. Śpiew tu może nie jest tak mocny, jak wcześniej, ale to, co się wyrabia tle, powoduje ciarki na plecach. Interesująco wypada linia melodyczna refrenu: jest bardzo dobrze i bez zbędnego kombinowania. Słychać, że panowie idealnie się rozumieją i wiedzą jak to wszystko ma brzmieć.

„Time will tell" to z kolei taki klasyczny „Smolski” Rage. Niezwykle pozytywny numer z fajnym riffem. Również fajnie brzmi tutaj Wagner ,który wokalnie i basowo stara się dotrzymać kroku zespołowi. Świetnym posunięciem jest dublowanie się gitar elektrycznych, co pokazuje nieprzeciętne umiejętności Rodrigueza. To jeden z takich numerów, przy którym, kiedy się kończy, ma się ochotę powiedzieć „uff", bo energia w nim zawarta jest niesamowita.

„Septic bite" już od startu wgniata w ziemię niczym niemiecki czołg. Nie ma tu mowy o odpoczynku. Również podczas refrenu jest ciężko, topornie. Ewidentnie zespół robi wszystko, żeby ze słuchacza nic nie zostało. Również solówka jest czarna do szpiku, mimo, że melodyjna i krótka. Końcówka kawałka to ryk dinozaura. Czyżby panowie się już nim czuli…? Wszak trzydziestka w zeszłym roku stuknęła…

„Walk among the dead" to kolejny kawałek, który nie pozostawia na słuchaczu suchej nitki. Podobnie jak poprzednio gitara dość ciężko i szybko napędza tempo. Na szczęście w refrenie robi się troszkę ciekawiej, a to za sprawą fajnej linii melodycznej. Sam numer zaś niewiele wnosi do całości, ot, jest tylko kolejną rozpędzoną lokomotywą z jeszcze szybszym łącznikiem w środku.

„All we know is not" otwiera dobra perkusja i jeszcze ciekawsza gitara. Po nim już następuje jazda na łeb na szyję, lecz brzmi to lepiej niż kawałek wcześniej. Tu akurat gitarzysta nie gna jedną nutą do przodu, lecz urozmaica na różne sposoby swoją grę i robi to fenomenalnie. Najlepiej słychać to przed solówką, w refrenach. Czy ktoś z Państwa jeszcze pamięta nazwisko Smolski? Nie widzę.

Numer osiem to króciutka „Gaia". Śpiew ptaków, gitara akustyczna. Czyżby ballada? Nie, to tylko krótkie intro do następnego utworu, „Justify". Tu już robi się Rage. jakiego znamy i jakiego lubimy, tworzący kilkuczęściowe opowieści spod znaku starej szkoły niemieckiego power metalu. Grupa wydaje się dobrze bawić, nie ma żadnej spinki i to dobrze w tym kawałku słychać. Na chwilę robi się znów niezwykle ciężko i rytmy są połamane. Natomiast solówka to już jest klasa sama w sobie. Potem znów gitara akustyczna, spowolnienie tempa i przechodzimy do trzeciej części opowieści, czyli…

…„Bloodshed in paradise". Przeszywający początek należy do chorału i basu, ale chwilę później zespół atakuje niezwykłą wściekłością (nazwa zobowiązuje): Peavy wypluwa kolejne słowa tekstu. Warto zwrócić uwagę na niespokojną gitarę i klawisze w wolniejszych fragmentach. Jest ciężko, mięsiście ale i melodyjnie (zwłaszcza w refrenie). Zdecydowanie jeden z najlepszych kawałków na płycie.

Czy to koniec? Nie, zespół funduje jeszcze „Farewell": jeszcze raz świetnie brzmiąca gitara i „smyczkowe” klawisze. Jak się okazuje, jednak nie tak łatwo odejść od klasycznych inspiracji spod znaku Victora Smolskiego.

Można by powiedzieć, że rok to zbyt mało, żeby nowi członkowie się zgrali i muzycznie rozumieli bez słów. Nic bardziej mylnego. Rage pokazuje, że da się to zrobić, komponując i grając bez zbytecznych kombinacji bardzo dobre i przemyślane kawałki. A jaki jest „Seasons of the black”? Niezwykle szybki, melodyjny i przede wszystkim wgniatający.

8,5/10

Mariusz Fabin
Komentarze