19.10.2017
RECENZJE

• WHITE HIGHWAY - City Lights (EP)
• EDGUY - Monuments
• RAY WILSON - Time And Distance
• EAGLES OF DEATH METAL - I Love You All The Time (Live At The Olympia in Paris)
• NICKELBACK - Feed the Machine
• EAGLEHEART - Reverse
• CRYSTAL VIPER - Queen of the witches
• MILLENIUM - 44 Minutes
• ANIMATORS - Hepi End
• DEMENTIA - Persona
• LUNATIC SOUL - Fractured
• PSION - Psion (EP)
• AZARATH - In Extremis
• MORDOR - Prayer to...
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa
• BELIEVE - Katowice / Przedpremierowy odsłuch płyty
• MILLENIUM, METUS, FIZBERS - Kraków
• SUNRISE - Ostrów Wielkopolski
• ULI JON ROTH, THE HEAVY CRAWLS - Katowice.
• INO ROCK - Inowrocław
• PROG IN PARK - Warszawa
• RIVERSIDE, LION SHEPHERD, SLTEOTW - Katowice
• BLAZE BAYLEY - Tychy
• VOTUM, ART OF ILLUSION - Chorzów

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• KAIPA - Hans Ludin
• AQUILLA
• THE FREEBORN BROTHERS - Nikodem Soszyński
• SONNY LANDRETH
• INDYGO
• NOVVA - Łukasz Stalmach
• RHAPSODY OF FIRE - Alex Staropoli

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - A » Alterlife - 2016 - Imponderabilia
Alterlife - 2016 - Imponderabilia

ALTERLIFE - Imponderabilia


ALTERLIFE - Imponderabilia

1. Przestrzeń
2. Twór
3. 4 2
4. Pocałunek śmierci
5. Haj
6. Tsunami
7. Słoneczny patrol
8. Imponderabilia

Rok wydania: 2016
Wydawca: Lynx Music
https://www.facebook.com/alterlife.alterlife





Muzyka rockowa/metalowa lubi i potrafi poszerzać swoje horyzonty. Czasem robi to poprzez wykorzystanie różnych „niestandardowych” instrumentów. Czasem frapuje tekstami, pełnymi dziwnych, rzadko używanych słów, a nawet i zaklęć. Takie podejście z reguły nie pozostaje bez echa. Dlatego też moją uwagę przykuł tytuł „Imponderabilia” raciborskiego zespołu Alterlife, słowo, które za słownikiem PWN oznacza „rzeczy nieuchwytne i niedające się zmierzyć lub obliczyć, mogące jednak wywierać wpływ na jakieś sprawy”. Brzmi obiecująco. A kto za tym wszystkim stoi? Czterech muzyków: Mariusz Kamalla (śpiew), Krzysztof Kopciuch (gitara), Marek Świecki (gitara basowa) oraz Aleksander Drost (perkusja). Grupa powstała w 2012 roku, jednak na początku tworzyła i działała jako instrumentalne trio. Teraz są już kwartetem i w zeszłym roku wydali swój debiut. No to play.

Jako pierwszy z ośmiu utworów zespół proponuje nam „Przestrzeń”. Rozpoczyna go energiczna gra perkusji oraz ciężki i szybki riff gitary. Do głosu dochodzi także Kamalla. Zespół już na starcie punktuje, bowiem używa języka ojczystego, coraz rzadziej używanego wśród polskich kapel. Głos wokalisty można natomiast porównać do Artura Gadowskiego, kiedy Ira nagrywała „Mój dom” czy „Znamię”. Jest melodyjny, z lekką chrypką, ale i wyraźny. Wyraźnie też brzmi gitara basowa, która ciekawie śmiga w tle. Sam numer chwytliwy, ciężki, lecz niepozbawiony dobrego riffu i solówki. Co ważne podczas pierwszej części solówki rolę gitary rytmicznej przejmuje Marek na gitarze basowej. Całkiem przyjemny numer pozwalający mniej więcej zaznajomić się z tym, co zespół będzie miał do przekazania w dalszej części płyty.

Numer dwa to „Twór”. I od razu zaskoczenie. Początek brzmi jakby wyrwany z jakiegoś quasi-jazzowo-swingującego bandu. Zupełnie niepasujący do poprzedniego numeru, a już tym bardziej do tego, co wydarza się za chwilę. Zespół zmienia swoje oblicze. Narastający riff nagle robi się brutalny i ciężki. Znów bardzo fajnie wypada tu wokalista. Słychać, że potrafi dobrze śpiewać. Po okropnym początku zostaje na szczęście już tylko wspomnienie, rzeczywistością zaś jest zadziorny śpiew oraz połamany rytm piosenki. Numer krótki, ale zostający w pamięci na dłużej. Gdyby nie ten dziwny początek…

„4 2” to lekkie zwolnienie tempa, ale wciąż pozostajemy w ciężkich klimatach. Z czasem numer przyspiesza, jednak można odnieść wrażenie, że wokalista troszkę się męczy używając wyższych rejestrów swojego głosu. Niestety brakuje również w tym numerze melodii. Niby dużo się dzieje, ale nie jest to wszystko poukładane, powodując chaos. Wydaje się, że każdy z muzyków gra „swoje”, nie słysząc innych.

Pierwszą połowę albumu zamyka „Pocałunek śmierci”, prawie siedmiominutowa ballada, przypominająca swym klimatem dokonania Comy. O ile tekst utworu się jeszcze broni, o tyle sama kompozycja jest raczej słaba. Niestety im bliżej końca, tym bardziej kawałek staje się nijaki, bezbarwny, nudny i monotonny. Cierpi na tym tekst, który nie jest odpowiednio zaakcentowany jakąś nośna linią melodyczną. Wokal brzmi tu po prostu jak jeden z instrumentów gdzieś w tle. Krótka – może i efektowna – solówka również niczego tu nie zmienia, nie poprawia odbioru tej kulawej kompozycji.

Kolejnym numerem jest „Haj”, w którym trudno określić czy zrobiono go dla jaj czy na poważnie. Tekst też nie jest najwyższych lotów („to jest seks perwersyjny/szczytowanie na śniadanie”…i tak prawie przez blisko sześć minut). Sam zespół również nie gra jakiegoś wytrawnego rocka. Jest głośno, riffowo, motorycznie, ale jakoś bez polotu. Znów mamy bowiem do czynienia z sytuacją, w której zespół serwuje każda nutę z innej parafii. Jeśli ten kawałek miał być muzycznym żartem, to raczej ciężko się na nim poznać, bo zapomniano o jakiejś fajnej puencie.

Bez żalu można więc przejść do „Tsunami”. Rozpoczyna się interesująco – od piskliwych przesterów gitary i ciężkiej perkusji, aż po mocny riff. Tu na szczęście z dobrej strony pokazuje się wokalista, który idealnie ukazuje emocje dotyczące nadejścia fali tsunami i tego, co po sobie pozostawia. Mamy tu do czynienia z pełnym grozy śpiewem, krzykiem jak i szeptem. Dobrze wtóruje także zespół, odpowiednio budując napięcie. Solówka jednak nie zmiata z powierzchni ziemi: jest do bólu zwyczajna, miałka i nie pasuje do klimatu numeru, w którym niewątpliwie rządzi Mariusz.

Przedostatnim numerem jest „Słoneczny patrol”. Otwiera go klimatyczna gitara i dobry śpiew lidera. Niestety znów mamy do czynienia z czymś, co jest pierwszoplanową wadą całego materiału: nie ma tu porządnej melodii wokalu, przez co odnosi się wrażenie, że w utworze nic się nie dzieje, a tekst wlatuje jednym uchem, a wylatuje drugim. Warstwa instrumentalna też „zaledwie” poprawie – brakuje tego „czegoś”, co powoduje gęsią skórkę i sprawa, że głowa chodzi w górę i w dół, a noga tupie.

To już prawie koniec. Zostały tytułowe „Imponderabilia”., które już od początku wgniatają. Jest szybko i zaskakująco: wokalista próbuje kształtować melodię w refrenie! Szkoda, że dopiero na koniec, bo słychać, że efekt jest całkiem dobry. Wreszcie robi się interesująco, zaś sam numer chętnie bym usłyszał w rockowo nastawionych rozgłośniach radiowych.

Niewątpliwie stara maksyma się sprawdza – początki zawsze są trudne. Ważkim (w większości) tekstom nie pomaga jednak brak porządnych melodii, co w rocku jest przecież niezwykle istotne. W przypadku Alterlife początek drogi jest poza tym bardzo nierówny: są momenty dobre, ciężkie, metalowo wgniatające w fotel, lecz czasem zespół serwuje nijakość, nudę i monotonię. Muzycy powinni zastanowić się więc teraz, w jaki sposób je zwalczyć, żeby za chwilę, gdzieś w okolicach drugiej płyty, nie stać się tylko kapelą znaną w gronie znajomych.

4/10

Mariusz Fabin
Komentarze