15.10.2018
RECENZJE

• The Most Beautiful - Moje Życie z Prince'em - Mayte Garcia
• HAMMERFALL - Glory to the Brave
• STRATOVARIUS - Eternal
• RIVERSIDE - Wasteland
• SUSPERIA - The Lyricist
• VIGIER'S SUMMER STORM - First
• THE SEA WITHIN - The Sea Within
• LISSIE - Castles
• STEVE HACKETT - Darktown
• PINK FLOYD - A Momentary Lapse of Reason
• VARATHRON - Patriarchs of Evil
• SACRILEGIUM - Sleeptime
• BLACK SABBATH - Mob Rules
• ALBION - You’ll be Mine
• CEREUS - Dystonia
• COLIN BASS - Live at Polskie Radio 3
• RIVERSIDE - Wasteland
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• IRON MAIDEN, TREMONTI - Kraków
• BRACIA, MICHAŁ SZPAK - Piekary Śląskie
• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - L » LISSIE - 2018 - Castles
LISSIE - 2018 - Castles

LISSIE - Castles


LISSIE - Castles

1. World Away
2. Crazy Girl
3. Castles
4. Blood & Muscle
5. Best Days
6. Feels Good
7. Boyfriend
8. Somewhere
9. Love Blows
10. What Am I Gonna Do
11. Peace
12. Sand
13. Meet Me In The Mystery

Rok wydania: 2018
Wydawca: Lionboy Records
http://www.lissie.com




Po długich, gorących dniach aura znów przyjęła barwy szarości. Ludzie, poubierani w nowsze lub starsze jesienno-zimowe kurtki, płaszcze i futra, zziębnięci i nieuśmiechający się do nikogo i niczego czekają pod pachnącą nie tak dawno jeszcze świeżością wiatą na przystanku na swój autobus, w którym jeszcze wczoraj było 30 stopni Celsjusza. Dziś jednak każdy marzy o tym ciepełku, które kilkadziesiąt godzin temu sprawiało, że ze wszystkich uczestników ruchu drogowego pot płynął niczym deszcz po fotowoltaicznym, ekologicznym przystanku. Jesienna szaruga to także okazja do wyciągnięcia z domowej apteczki coraz bardziej wymyślnych specyfików na walkę z siedmiodniowo-tygodniowym katarem, lub sucho-mokrym kaszlem.

Ale jesień to być może też okazja na odszukanie, przypomnienie lub poznanie płyt, które idealnie komponują się z właśnie taką pogodą. Jak choćby krążek mało znanej w Polsce amerykańskiej wokalistki ukrywającej się pod pseudonimem Lissie. Artystka ma na swoim koncie cztery albumy, a także wiele ważnych chwil w swoim młodym jeszcze muzycznym życiu, w tym występ przed Lenny Kravitzem oraz rola w nowej serii kultowego serialu „Miasteczko Twin Peaks” Davida Lyncha. I właśnie te sceny z końcowych odcinków trzeciej serii sprawiły, że z wielką ciekawością sięgnąłem po najnowszy krążek wokalistki zatytułowany „Castles”. Sama koperta i okładka płyty jest bardzo enigmatyczna i przedstawia kobietę, rzuconą dosłownie na głęboką wodę. Czy to Lissie, która próbuje utrzymać się w odmętach świata show-biznesu?

Album otwiera tak dobrze znajomy nam dźwięk padającego deszczu. Po chwili dołącza przepięknie grający fortepian i tak oto rozpoczynamy podróż w głąb „World away”. Do głosu dochodzi ona, a jej głos jest delikatny, ale niezwykle głęboki, przypominjący barwą P. J. Harvey, ale również i Amy Macdonald. Sam klimat utworu jesienny, kojarzący się z „Vagabond ways” Marianne Faithfull. Ależ pięknie w tle do kompletu grają smyczki! Całość ubrana jest w „kapiący” rytm delikatnej, łagodnie brzmiącej perkusji. Niezwykle smakowicie robi się, gdy utwór teoretycznie już wygasa, lecz w tle jeszcze da się usłyszeć przeszywające skrzypce. Utwór króciutki, bo trwający zaledwie dwie i pół minuty, lecz niezwykle piękny.

Numer dwa to „Crazy girl”. Tu już nastrój utworu jest diametralnie inny. „Szalona dziewczyna” pokazuje bowiem możliwości wokalne, pomysłowo zmieniając barwę swojego głosu. I tak mamy tu zupełnie spokojny niski śpiew, aż po nieco wyższe rejestry. Zespół gra natomiast już bez towarzystwa smyczków – w zamian mamy perkusję wraz z congami, klawiszye i dobry bas.

Tytułowy „Castles” to jeszcze raz fortepian i znów świetny śpiew Elżbietki. Całość ma charakter nieco popowy, ale taki szlachetny, z wyższej półki. Tej nieoczywistej, niekomercyjnej. Jest tu wszystko czego trzeba, i gitara akustyczna, lekkie zabarwienie nastroju trąbkami, mocniejsze uderzenie gitary akustycznej, ale przede wszystkim kapitalny śpiew. Ten utwór mógłby ponadto stanowić parę z inną frapującą piosenką o podobnej dramaturgii i chwytliwości refrenu – „What else is there?” Röyksopp.

Czwórką na płycie jest „Blood and muscle”. Żałobny ton fortepianu zwiastuje piękną jesienną kompozycję. I znów tak jest. Jeszcze raz możemy się przekonać o tym, ze Lissie potrafi bardzo dobrze śpiewać i że jest tego świadoma (ciekawie „zrobiony” chórek, zanurzony gdzieś w wodzie z okładki). Nie ma tu niczego więcej. Tylko jej głos i fortepian. I to zupełnie wystarcza, by całkowicie dać się zaczarować w tej kompozycji. Jest magicznie i nastrojowo.

„Best days” znów zmienia nastrój. Jest trochę żywiej, gdzieś w tle gra gitara akustyczna. Mam jednak wrażenie, że perkusja niestety jest w tym utworze zbyt sztuczna, jak z automatu. A może to tylko zamierzony zabieg producenta? Za sprawą gitary robi się natomiast w drugiej części utworu nieco oldfieldowsko, a także „doloresowo”, bo Lissie próbuje naśladować manierę wokalistki The Cranberries. Na całe szczęście jej się to nie udaje i nie mamy tu kalki wokalnej, dzięki czemu możemy nadal płynąć w tej dość oryginalnej i niesztampowej muzyce.

Kolejnym utworem jest „Feels good”. W tym przypadku już na starcie do wyróżnienia są dwie rzeczy. Przepiękna gitara oraz klimat utworu. Rytmem i melodią przypomina on trochę spowolnione „Don’t answer me” Alana Parsonsa, a Lissie dodatkowo nabija jeszcze rytm pstrykając palcami. Przepiękny numer do wspólnego przytulania w tańcu.

Drugą część albumu otwiera „Boyfriend”. Wokalistka znów prezentuje rozmarzony wokal, który jest dublowany na różne sposoby. Daje to efekt „wszechobecności” jej głosu. Sama kompozycja nie należy jednak do najciekawszych. Może dlatego, że rytm jest nieco połamany, a może dlatego, że wcześniejsze kompozycje były zwyczajnie bardzo dobre.

Dlatego też przechodzimy do kolejnego. „Somewhere” to powrót do akustycznego grania. Gitara i ciekawe efekty klawiszowe. To wszystko składa się na całkiem niezłą, popową kompozycję w klimacie ballad Roxette. Takie lekkie, zwiewne granie, choć i tym razem troszkę bez historii.

„Love blows” to po dwóch słabszych numerach wreszcie podniesienie poprzeczki. Znów ten niesamowity niski głos i pełen emocji refren. Ciekawie też brzmią tu klawisze i nieco inne brzmienie perkusji. Całkiem dobra kompozycja, która spokojnie mogłaby się znaleźć w którymś z filmów o przygodach Agenta 007.

Przy „What am I gonna do” umyka gdzieś jesienny, przeszywający klimat tego albumu. Pomimo, że Lissie śpiewa tu dobrze, to jednak coś tu nie gra. Problem leży po stronie aranżacji: wokalistka zaczęła ograniczać instrumentarium do klawiszy, swojego głosu i bardzo znikomej ilości gitary. Szkoda, bo pierwsza część albumu zbudowała całkiem fajny nastrój, który zostaje w tym miejscu mocno zmącony.

Na szczęście w „Peace” wracamy do grania gitarowego i bardzo blisko jest tu do Amy Macdonald. Utwór rozkręca się z czasem, ma całkiem niezły wokal oraz zapętloną grę gitary akustyczno-elektrycznej. Niestety kompozycyjnie daleko jest znów do poziomu pierwszych utworów.

„Sand” to znów powolne tempo i gra całego zespołu, ale kawałek wydaje się być zwykłym wypełniaczem, który niewiele nowego wnosi do całego albumu.

Szybko więc przeskakujemy do ostatniego, „Meet me in the mystery”, i od razu wraca ten wspaniały klimat z początku albumu. Smyczki, wiolonczela, klawisze, delikatna gitara. Z czasem numer się robi bardziej emocjonalny, ze wspaniałą grą perkusji i gitary. Czemu cały album nie mógłby być tak przeszywający, jak właśnie ta trzyminutowa, emocjonalna, choć nie wyeksponowana do końca piosenka?

Kobieta rzucona na głęboką wodę. Ma na imię Lissie i bardzo dobrze czuje się w tej wodzie. Nie zawsze wie, dokąd chce płynąć, lecz omija mielizny oraz nie daje się wciągnąć wirom. A robi to naprawdę wybornie. Gdyby skrócić tę płytę do ośmiu-dziewięciu utworów, to mielibyśmy znalezioną w głębinach muzyki prawdziwą, pełnowartościową perłę. Ale słowo „perełka” (tylko i aż) też nie brzmi źle.

7,5/10

Mariusz Fabin
Komentarze