16.11.2018
RECENZJE

• CRYONIC TEMPLE - In Thy Power
• ARION - Life Is Not Beautiful
• KOBONG - Chmury Nie Było
• KOBONG - Kobong
• DROWN MY DAY - The Ghost Tales
• MARILLION - Marbles
• BEHEMOTH - I Loved You At Your Darkest
• HERE ON EARTH - Thallium
• LORIEN - Sny Moje
• VAN HALEN - 1984
• INDIGNITY - Realm of Dissociation
• DREAM THEATER - Dream Theater
• LEAP DAY - Timelapse
• SAXON - Saxon
• DEMONICAL - Chaos Manifesto
• FEVER - Obey
• BLACK COUNTRY COMMUNION - 2
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - F » FEVER - 2018 - Obey
FEVER - 2018 - Obey

FEVER - Obey


FEVER - Obey

1. Obey
2. Confused

Rok wydania: 2018
Wydawca: -
https://web.facebook.com/feverstw/





Podoba mi się brzmienie tych dwóch kompozycji. Ze zwyczajnego rockowego instrumentarium płynie tu spora dawka przestrzeni. Dlatego też pochwalić muszę producenta. Słyszałem sporo heavy metalowych płyt w klasycznym stylu wyprodukowanych w MP Studio. Tym razem chyba wyszło zza tej konsolety coś bardziej współczesnego. Odnoszę wrażenie, że takiego grania potrzeba nam na polskiej scenie. Niby ciężkie, ale melodyjne do tego stopnia, ze aż przystępne.

Singiel przykuwa uwagę od pierwszych dźwięków. Porządne riffowanie sprawia że wiemy że będzie to solidne rockowe granie. Dobrze zbalansowany przester gitary rytmicznej do solówek, które pojawiają się również w bardziej piszczącej, klasycznie metalowej formie, również na plus. Może i gitary rytmiczne szyją dość przewidywalne palety dźwięków, ale nie mam tego za złe - dość dobrze się tego słucha, a za drugim razem już jestem w stanie zaśpiewać refren - jest więc i radiowy potencjał.

Kiedy usłyszałem pierwsze frazy wyśpiewane przez wokalistę zacząłem się zastanawiać do czego to doprowadzi na dłuższą metę. Bowiem głos Patryka Młynarskiego jest tubalny w sposób jaki przyrównałbym do wokalistów Trivium czy HIM (nie tak niski, ale mogę wybronić się z tego porównania). Ale przy nałożeniu kilku warstw w refrenach przekonał mnie do siebie bez zastrzeżeń.

Mniej entuzjazmu wywołał u mnie drugi kawałek, a tym samym więcej konsternacji. Klawiszowe tło dodaje bowiem do poprzedniego obrazu nieco gotyckiego wyrazu... takiej melancholii w nowoczesnym stylu (szczególnie że wykorzystano oprócz wspomnianej ściany brzmieniowej, brzmienie skrzypiec). Przez co wyobrażenie całości nieco zmieniło się w moich oczach. Nie to że na gorsze... po prostu nie wiem czy cała płyta będzie bardziej heavy czy bardziej klawiszowa.

Tak czy inaczej singiel spełnił swoje zadanie. Jestem zaciekawiony. Powiem więcej - w którymkolwiek kierunku przeważy szala - jakoś czuję, że całość przypadnie mi do gustu.

Piotr Spyra
Komentarze