15.12.2018
RECENZJE

• WHITE HIGHWAY - Hittin' the Road
• GRETA VAN FLEET - Anthem Of The Peaceful Army
• V/A - Moore Blues For Gary
• LIZARD - Half-Live
• JUDAS PRIEST - Unleashed in the East
• MANTICORA - To Kill To Live To Kill
• JASON BECKER - Triumphant Hearts
• MARIANNE FAITHFULL - Negative Capability
• CRUENTUS - Every Tomorrow
• BLACKFOOT - Strikes
• R.E.M. - At The BBC (The Best of)
• MELLER GOŁYŹNIAK DUDA - Breaking Habits
• CHANDELIER - Pure
• JUDAS PRIEST - Killing Machine
• TRK PROJECT - Sounds From the Past
• DRUKNROLL - Unbalanced
• JUDAS PRIEST - Stained Class
WYWIADY
wywiad

• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - J » JUDAS PRIEST - 1978 - Stained Class
JUDAS PRIEST - 1978 - Stained Class

JUDAS PRIEST - Stained Class


Stained Class

1. Exciter
2. White Heat, Red Hot
3. Better by You, Better Than Me
4. Stained Class
5. Invader
6. Saints in Hell
7. Savage
8. Beyond the Realms of Death
9. Heroes End

Rok wydania: 1978
Wydawca: CBS Records
http://judaspriest.com/




Myślę, że na pytanie „jakie są trzy najlepsze płyty Judas Priest?” większość fanów grupy odpowiedziałaby tak samo: „British Steel”, „Screaming For Vengeance” i „Painkiller”. Moja lista ulubionych pozycji z bogatego dorobku grupy jest nieco inna, a na jej szczycie znajduje się czwarta w kolejności płyta piątki z Birmingham. Wydana w lutym 1978 roku „Stained Class”.

Album ten nie jest zaliczany do judasowego kanonu, jego zawartość dziś nie stanowi żelaznego punktu koncertowej setlisty. To prawda, że brzmienie nie powala tu tak jak w przypadku trzech wspomnianych, jednak pochodzące z niego kompozycje to w większości naprawdę zabójczy zestaw.

Zaczyna się od „Exciter”, szybkiego czadu z chwytliwym refrenem i solówką gitary z unisonami Glenna Tiptona i K.K. Downinga. Utwór całkiem udany, jednak po jego wysłuchaniu ma się wrażenie, że poszczególne fragmenty powtarzają się zbyt wiele razy. Takie drobne niedociągnięcie. Następujący po nim nieco wolniejszy „White Heat, Red Hot” jest już lepszy, tutaj proporcje są zachowane w stu procentach. Cover „Better By You, Better Than Me” wszedł na płytę jako ostatni, zespół pracował nad nim już w innym studiu, z producentem Jamesem Guthrie w miejsce chwilowo niedostępnego Dennisa McKaya, który wyprodukował pozostałe numery. Co prawda dopiero na następnej płycie Ksiądz Judasz miał pokazać jak się powinno przerabiać cudzesy, biorąc na warsztat „The Green Manalishi (With The Two-Pronged Crown)” Fleetwood Mac, jednak podejście do kawałka z repertuaru Spooky Tooth również jest całkiem udane. Impuls do jego nagrania wyszedł od ówczesnego brytyjskiego wydawcy grupy, wytwórni CBS, która chciała w ten sposób nieco zróżnicować repertuar albumu, w większości mroczny i złowieszczy. 12 lat po premierze albumu utwór stał się powodem wszczęcia procesu sądowego przeciwko grupie, kiedy to dwóch nastolatków, rzekomo pod wpływem wysłuchania albumu i mającego być zawartym właśnie w „Better By You, Better Than Me” ukrytego przekazu „zrób to” popełniło samobójstwo. Absurdalny zarzut oddalono, a w trakcie trasy promującej „Painkiller” zespół na znak swojej niewinności tymczasowo przywrócił utwór do setlisty. Utwór tytułowy rozpoczyna chwackie riffowanie Glenna Tiptona. „Stained Class” to pierwszy album Judas Priest w tak dużej mierze zdominowany kompozycyjnie przez tego gitarzystę (2 utwory autorskie, 4 współtworzone). Aż dziw bierze, że początkowo grupa zaangażowała go tylko po to by usatysfakcjonować swojego poprzedniego wydawcę, który ponoć początkowo sugerował wypełnienie brzmienia zespołu sekcją dętą. Kolejny kawałek, „Saints In Hell” to zdecydowanie najmocniejszy punkt albumu. Tu z kolei nie mogę się nadziwić, że miał on swoją premierę koncertową dopiero na tegorocznej trasie promującej album „Firepower”. Kolejne świetne melodie gitar i pogłos nałożony na wokal w mostku tworzą istny majstersztyk. Zaś jedynym numerem, który wszedł do setu na stałe jest wykonany do tej pory 681 razy „Beyond The Realms Of Death”. To piękna, nastrojowa ballada, z których przecież Priest również słynie. W przypadku tych spokojniejszych numerów (podobnie jak w przypadku wspomnianych wcześniej coverów) Priest pokazał pazur dopiero na „Killing Machine” nagrywając „Before The Dawn”, ale już tutaj słychać, że takie niby-senne pościelowy z metalowym zacięciem potrafi grać tylko ten zespół. Moim drugim ulubionym utworem ze „Stained Class” jest wieńczący płytę „Heroes End”, niestety nigdy nie wykonany na żywo. Łatwy do zapamiętania refren od razu wpada w ucho, mamy tu też kolejną świetna solówkę Glenna (to jeden ze wspomnianych jego dwóch w pełni autorskich autorów na tej płycie).

Są na „Stained Class” także dwa utwory słabsze. Zarówno „Invader” jak i „Savage” wyraźnie odstają od reszty programu płyty, po kilku taktach zaczynają zwyczajnie nużyć i należy je traktować wyłącznie jako zapychacze. Pierwszy z nich, podobnie jak „Heroes End” nigdy nie został wykonany na żywo (choć w tym przypadku jest to w pełni zrozumiałe), zaś drugi zespół zagrał tylko 8 razy, zaraz po premierze albumu.

Omawiany krążek to jedyny album Judas Priest, na którym kompozytorsko udziela się wszystkich pięciu członków grupy. O dominacji Glenna Tiptona już wspomniałem. Gitarzysta jako jedyny ma tu swoje samodzielne utwory, są to „White Heat, Red Hot” oraz, jak już było wspomniane, „Heroes End”. Rob Halford ma swój współudział we wszystkich pozostałych (wyłączając oczywiście cover „Better By You, Better Than Me”). Zadziwiający jest tak mały wkład K.K. Downinga – jest jedynie współautorem „Saints In Hell” i „Savage”. Drugi z nich jest jedynym utworem na płycie, gdzie gra on wszystkie partie gitary prowadzącej, poza tym jego solówkami zostały okraszone „Beyond The Realms Of Death” (druga) i „Heroes End” (również druga). Wszystkie pozostałe sola są grane albo przez Tiptona albo w charakterystycznym dla grupy unisonie. Sekcja rytmiczna ma swój współudział w jednym utworze na głowę. W przypadku Iana Hilla jest to „Invader”, zaś Les Binks stworzył akustyczne intro do „Beyond The Realms Of Death” czyniąc ten utwór pierwszym w ogóle i jak do tej pory jednym z dwóch w całej karierze Judas Priest gdzie współudział ma któryś z licznych perkusistów zespołu (drugi to „Cyberface” z albumu „Demolition” z 2001 roku, który współtworzył obecny bębniarz grupy, Scott Travis).

„Stained Class” to obok „Killing Machine” najlepsza wizytówka grupy z początkowego etapu działalności (sprzed platynowego „British Steel”). Naprawdę szkoda, że temu albumowi nie udało mu się wedrzeć w świadomość fanów tak mocno jak trzem wymienionym we wstępie.

8/10

Patryk Pawelec
Komentarze