19.02.2019
RECENZJE

• RIVAL SONS - Feral Roots
• FLOTSAM & JETSAM - The End of Chaos
• NAILED TO OBSCURITY - Black Frost
• NOTHGARD - Malady X
• PRO-CREATION - Noli me tangere
• MOTLEY CRUE - Motley Crue
• TWILIGHT FORCE - Tales of Ancient Prophecies
• THE TWILIGHT SAD - It Won/t Be Like This All The Time
• LIGHT DAMAGE - Numbers
• ARSIS - Visitant
• BEYOND CREATION - Algorythm
• IRONBOUND - Witch Hunt/ Lifeblood
• SKUNK ANANSIE - 25LIVE@25
• SHARON VAN ETTEN - Remind Me Tomorrow
• THERION - Vovin
• MILLENIUM - MMXVIII
• INIRA - Grey Painted Garden
• DIVINE ASCENSION - The Uncovering
• NOCNY KOCHANEK - Randka w Ciemność
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• KLASZ OV THE SEJTANS XIV - Warszawa
• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• ALEX SKOLNICK
• MARTY FRIEDMAN
• DROWN MY DAY - Maciej Korczak
• HEART ATTACK
• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - W » WE HATE ROSES - 2018 - Bitchcraft
WE HATE ROSES - 2018 - Bitchcraft

WE HATE ROSES - Bitchcraft


WE HATE ROSES - Bitchcraft

1. Dude 3:39
2. Seven 2:13
3. Stranger 6:12
4. Bitchcraft 2:54
5. Ying Yang 4:36
6. Empty Doll 3:35
7. All U Hate 3:50
8. More 4:09
9. I Always Liked You 3:00
10. Trinity 4:37
11. Dead Bird 4:09

Rok wydania: 2018
Wydanie własne
https://www.facebook.com/wehaterosesgrunge/





Stali czytelnicy moich artykułów dobrze wiedzą jaką mam opinię o dzisiejszym polskim rynku muzycznym. Ostatnio przyjąłem sobie takie założenie, że im więcej słabych płyt będę dostawał tym mniej będę o nich pisał, wszak czym my mierne pismaki jesteśmy by bezkarnie besztać owoce ciężkiej pracy muzyków? W ciszy muszę w końcu pogodzić się z tym, że urodziłem się nie wtedy kiedy trzeba i że wszystko co wartościowe już zostało zagrane i zaśpiewane.

Po takim wstępie zazwyczaj staram się wyszukać jak najbardziej wysublimowany zestaw eufemizmów, które podprogowo przekażą odbiorcy tych moich gryzmołów, że omawiana płyta jest, no jakby to powiedzieć, no ten… no chujowa jest, no. Jest jednak jedna ostoja nadziei, o której również wspominałem tu niezliczoną ilość razy. Oprócz przepisu jest jeszcze sposób przyrządzenia. Wg tej samej receptury potrawę może przecież upichcić jaki Ramsay czy inny Amaro, ale niestety także członkini Koła Gospodyń Wiejskich z Wypiździejowic Dolnych. „Bitchcraft”, debiutancki longplay We Hate Roses nie odkrywa Ameryki, ale jest płytą, która wpada w pamięć i podobnie jak dwa poprzednie recenzowane przeze mnie albumy rodem z Warszawy daje po sobie znać, że dojrzewała przez dłuższy okres czasu. Jeżeli obracacie się w klimatach oscylujących wokół dokonań Courtney Love czy L7, ale macie już dosyć słuchania w kółko „when I wake up in my make-up” i chcielibyście w końcu czegoś nowoczesnego, ten album powinien się Wam spodobać.

Największym atutem tej kapeli jest głos. Głos, który do tej pory mogliście szerzej kojarzyć raczej z elektronicznymi klimatami firmowanymi szyldem Das Moon. Głos, od którego właścicielki wielokrotnie słyszałem jak wielką estymą darzy muzykę punkową. Daisy K., bo o niej mowa jest na tym albumie w swoim żywiole. Przed wydaniem „Bitchcraft” powiedziała mi w wywiadzie, że ten longplay będzie lepszy i prawdziwszy niż to co zrobiła ze swoim najsłynniejszym zespołem. Cóż, choć uważam, że jej zarówno wokalnym jak i lirycznym opus magnum pozostaje trzecia płyta Das Moon, wydana w 2017 roku „Dead”, to na tym albumie rzeczywiście słychać jakie są jej najważniejsze muzyczne upodobania. Firmowe wrzaski, które tam są mocno zmanierowane i dostosowane do schizowego, mrocznego klimatu, tutaj są, z braku lepszego określenia, na pełnej kurwie. Również przy czystym wokalu seksowny, często melodyjny śpiew, który prezentuje ona w synthpopowym trio zastępuje głos nieco bardziej załamany, taki wściekły.

Same kompozycje? Cały repertuar z płyty słyszałem wcześniej na koncertach, więc nie ma tu dla mnie specjalnego zaskoczenia w doborze utworów. Cieszy mnie, że zespół nie postanowił „ulepszać” swoich poprzednich dokonań tylko niemal w całości postawił na niepublikowany wcześniej w wersjach studyjnych materiał (wyjątek stanowi utwór „Trinity”, który w 2014 roku znalazł się na identycznie zatytułowanej epce). Zdecydowanie najlepiej wypada numer tytułowy. Potężny grungowy walec, o lekko progresywnym (te przejścia, te zmiany tempa) zabarwieniu to esencja tego co Różyczki prezentują dzisiaj. Końcowy riff w połączeniu z precyzyjną kanonadą przypomina mi utwór „Armaggedon” kultowej polskiej formacji Dragon. Nie pytajcie dlaczego bo sam nie wiem i prawdopodobnie nigdy się nie dowiem. Drugim świetnym strzałem jest „I Always Liked You”, który miałem zaszczyt pewnego razu wykonać wraz z grupą na koncercie. To już w pełni agresywny czad, na wskroś nasycony tymi firmowymi krzykami Daisy, o których wcześniej wspomniałem. Podium zamyka „Empty Doll”. Zaczyna się klimatycznym wstępem, który nieco przywodzi mi na myśl te sceny z polskich komedii romantycznych gdzie Pani Bołądź, Żmuda-Trzebiatowska czy Więdłocha patrzy przez okno na panoramę Woli rozpaczając nad tym, że porzucił ją Pan Karolak, Adamczyk czy Stuhr. Ale gdy frontmanka jasno informuje nas, że możemy „go and fuck yourself” a Ania atakuje swojego Jacksona twardymi akordami to ta Więdłocha od razu wstaje, dzwoni do Książkiewicz, Książkiewicz przychodzi i idą razem wklepać temu Karolakowi. Na szczególną uwagę zasługują jeszcze „Stranger”, w którym słyszymy popularny w grunge’u schemat spokojna zwrotka/czadowy refren (wykorzystane m.in. w takich szlagierach jak „Smells Like Teen Spirit” czy „Where Is My Mind?”), a partia basu kojarzy się nieco z maidenowym „Murders In The Rue Morgue”, a także „Dude”, gdzie niby-falsetowe zaśpiewy Daisy w refrenie są najbliższe jej dasmoonowym wzorcom, takie właśnie nieco zmanierowane i czystsze, a mocarny riff tego numeru także jest jednym z najlepszych na płycie. W pierwszym z tej dwójki pojawia się jeszcze jedno odniesienie wokalistki do jej mrocznego, dziewczęcego wcielenia z Das Moon, rozpoczyna się on bowiem wersem „The city will always be you”, tak samo jak „City Will” ze wspomnianego „Dead”.

Cały album epatuje taką dziewczęcą wściekłością (wszak 3/4 składu to pierwiastek żeński właśnie), słychać, że kapela intensywnie szlifowała swoje kawałki przed wejściem do studia, a gdy już weszła, to dała z siebie 200 procent. Może nie jest to album do katowania w samochodzie na poprawę humoru podczas porannego taplania się w roztopionym śniegu w drodze do pracy, ale gdy naprawdę mamy ochotę się wyżyć i posłuchać czegoś wściekłego, a mamy awersję do jednokopytowego death metalu, ta płyta będzie idealnym wyborem.

8/10

Patryk Pawelec
Komentarze