19.02.2019
RECENZJE

• RIVAL SONS - Feral Roots
• FLOTSAM & JETSAM - The End of Chaos
• NAILED TO OBSCURITY - Black Frost
• NOTHGARD - Malady X
• PRO-CREATION - Noli me tangere
• MOTLEY CRUE - Motley Crue
• TWILIGHT FORCE - Tales of Ancient Prophecies
• THE TWILIGHT SAD - It Won/t Be Like This All The Time
• LIGHT DAMAGE - Numbers
• ARSIS - Visitant
• BEYOND CREATION - Algorythm
• IRONBOUND - Witch Hunt/ Lifeblood
• SKUNK ANANSIE - 25LIVE@25
• SHARON VAN ETTEN - Remind Me Tomorrow
• THERION - Vovin
• MILLENIUM - MMXVIII
• INIRA - Grey Painted Garden
• DIVINE ASCENSION - The Uncovering
• NOCNY KOCHANEK - Randka w Ciemność
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• KLASZ OV THE SEJTANS XIV - Warszawa
• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• ALEX SKOLNICK
• MARTY FRIEDMAN
• DROWN MY DAY - Maciej Korczak
• HEART ATTACK
• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Wywiady » ALEX SKOLNICK
ALEX SKOLNICK

ALEX SKOLNICK


ALEX SKOLNICK TRIO, TESTAMENT



ALEX SKOLNICK – gitarzysta thrashowego TESTAMENT tym razem w nieco innej odsłonie. Zapraszamy do dość nietypowego wywiadu, który udało nam się przeprowadzić przy okazji NAMM SHOW i występu ALEX SKOLNICK TRIO.



Wszyscy znają Cię przede wszystkim jako metalowego gitarzystę Testamentu, niestety nie każdy jest świadom istnienia Twojego jazzowego trio. Twój zespół Alex Skolnick Trio został założony w 2002 roku i od tego tego momentu regularnie nagrywacie albumy i gracie koncerty. Jak to się wszystko zaczęło? Co skłoniło Cię do stworzenia tego projektu?

Założyłem ten zespół podczas mojej przerwy w graniu z Testamentem. Przeprowadziłem się do Nowego Jorku i wiedziałem, że chcę grać innego rodzaju muzykę. Chciałem na chwilę poeksperymentować. Wiedziałem również, by grać, tak jak chcę, muszę tak naprawdę zacząć wszystko od początku i wrócić na akademię. I to było naprawdę jak zaczynanie wszystkiego od nowa, łącznie ze zdobywaniem tytułu akademickiego. Było tam kilku studentów, z którymi połączyła mnie więź. Jednym z nich był Matt Zebroski, perkusista Alex Skolnick Trio i zacząłem razem z him grać. Miałem pomysł, by zrobić covery heavy rockowych kawałków, bo nie słyszałem wielu jazzowych gitarowych zespołów, które to robiły (covery Scorpions i Kiss - przypis autora). Matt był bardzo otwarty na mój pomysł, więc od razu zaskoczyło między nami. Zaczęliśmy grać razem w Nowym Jorku i po raz pierwszy odkąd opuściłem Testament, poczułem, że jestem gotów, by nagrać album pod własnym nazwiskiem i poczułem się z tego powodu dumny.


Nie tylko album, ale również zespół pod własnym nazwiskiem, zgadza się?

Również i zespół, to prawda. Miałem kilka innych zespołów przed AST (Alex Skolnick Trio), ale po prostu nie znalazłem, tego z czym czułbym się dobrze. Najpierw zmierzałem bardziej w kierunku progresywnego rocka, tego typu, jak w połowie lat 90., a z czasem jak zacząłem coraz bardziej interesować się jazzem, grałem więcej elektrycznego jazzu. Jednak to trio było moją pierwszą próbą grania akustycznego, tradycyjnego jazzu. Może nie tradycyjnego, ale bardziej klasycznego
z kontrabasem i poczułem, że to jest to to, bo brzmiało to naprawdę dobrze. W związku z czym był to dla mnie znak, bo zwyczajnie czułem się z tym dobrze.


Można więc powiedzieć, że ten zespół jest dla Ciebie swojego rodzaju dzieckiem?

Dokładnie, tak właśnie jest.


A jak to było z Nathanem, waszym basistą?

Nagraliśmy nasz pierwszy album z innym basistą (John Davis). John również jest bardzo dobrym muzykiem, ale nie chciał z nami jeździć na trasy i jest też wielkim fanem indie rocka, grup takich jak, Radiohead, więc tak naprawdę, chciał grać tego typu muzykę i zajmować się produkcją muzyczną. W związku z czym potrzebowaliśmy nowego basisty i Nathan Peck okazał się być starym znajomym Matta. Nathan dopiero co przeprowadził się do Nowego Jorku, a my naprawdę potrzebowaliśmy kogoś szybko, bo John poinformował nas, że opuszcza zespół, a my mieliśmy już potwierdzone datz koncertów, w planie było kilka wspólnych koncertów z Martym Friedmanem, więc musieliśmy dać radę. Potrzebowaliśmy basisty na już, a Nathan pasował jak ulał.


O to i jest obecny skład AST! Wracając do Twojej muzycznej edukacji, trochę poszperałam tu i ówdzie, i jestem zaskoczona informacją, że złapałeś za gitarę dość wcześnie, bo w wieku około 9 lat, tak?

Około 10, tak. Myślę, że miałem 10 lat wtedy, może 9 lub 10.


Co zainspirowało Cię do gry na gitarze? Którzy artyści byli wówczas Twoją największą muzyczną inspiracją?

Cóż, miałem wtedy 10 lat, byłem wielkim fanem rock & rolla, wczesnego rock & rolla, z wczesnych lat 50., w szczególności fanem Chucka Berry’ego i bardzo lubiłem też The Beatles. I ogromnie lubiłem Kiss, bo oni byli dla mnie jak sylwetki super bohaterów. To Kiss tak naprawdę sprawił, że chciałem grać na gitarze. Oczywiście miałem również bardzo dobrego nauczyciela, byłem już dobrze ukształtowanym gitarzystą i nauczyłem się grać Chucka Berry’ego, wszystkie te kawałki z wczesnych lat 50. i utwory The Beatles. Wtedy nie grałem jeszcze gitary prowadzącej przez kolejne kilka lat, ale potem tacy muzycy jak Van Halen czy Randy Rhoads, sprawili, że chciałem zostać gitarzystą prowadzącym.


Od samego początku brałeś więc lekcje gry na gitarze, zgadza się?

Tak, brałem lekcje, ale odkąd nauczyłem się jak grać, byłem w dużej mierze samoukiem. I myślę, że najbardziej wartościowym był dla mnie modelem, była właśnie samonauka. Z drugiej strony miałem Joe Satrianiego jako nauczyciela, zanim jeszcze stał się bardzo znany.


Dokładnie, to było właściwie moje kolejne pytanie. Chciałam się dowiedzieć, jakie to było dla Ciebie doświadczenie?

To było niesamowite. Nie był wtedy bardzo znany na świecie, ale był już znany pośród wszystkich gitarzystów i był naprawdę wymagającym nauczycielem, takim, który sprawia, że dużo ćwiczysz i to było dokładnie to, czego potrzebowałem. Był z pewnością pierwszą osobą, z którą studiowałem jak z poważnym muzykiem.


Najlepsze wspomnienie z tamtego okresu?

Tak, pamiętam radę jakiej mi udzielił, by nigdy nie starać się kopiować najsławniejszych gitarzystów wszech czasów. To zabawne, bo kilka lat później, on sam stał się jednym z najsławniejszych gitarzystów.


Na pierwszym albumie, który nagrałeś z Alex Skolnick Trio, „Goodbye to Romance: Standards for a New Generation”, wspaniale wykonałeś covery Black Sabbath, Scorpions i mój ulubiony Kiss „Detroit Rock City”, to znakomity numer. Na nowym albumie „Conundrum” pojawiły się przede wszystkim Twoje własne kompozycje. Za wyjątkiem Erika Satie i jego „Gymnopédie No. 1”. Zastanawiam się, jak wygląda proces kompozycyjny dla Twojego trio? Czy to Ty piszesz cały materiał i prezentujesz go zespołowi, czy jest to też bardziej organiczny i zespołowy proces?

Myślę, że po części jedno i drugie. Zwykle to ja zaczynam pisać dla zespołu i potem jest całkiem sporo utworów, nad którymi pracuję wspólnie z Mattem. Matt jest świetny jeśli chodzi o aranżację. I tak też Matt skomponował utwór do tego albumu, „Dodge the Bambula”, Nathan napisał „Protect the Dream”, a z kolei inne utwory takie, jak „Conundrum”, „Django Tango” zostały skomponowane przeze mnie. Więc tak, naprawdę chcemy skupić się na oryginałach, graliśmy covery przez tyle lat. Mamy z tego wiele frajdy, wciąż gramy covery na żywo, ale okazuje się, że nasz poprzedni album, „Veritas”, na którym pojawiły się nasze kompozycje poza jednym coverem, i tak skupił calą uwagę magazynów muzycznych właśnie na tym coverze. To był numer zespołu Metallica. Chciałem zagrać kawałek Metalliki, ale potem nagle wyszło na to, że jesteśmy zespołem, który zajmuje się graniem Metalliki, więc zdecydowałem, ok, nigdy więcej (śmiech).


I wydaje mi się, że to właściwy kierunek, czyż nie?

I ja również tak myślę. Wolę komponować i myślę, że znaleźliśmy swoją osobowość jako zespół, znaleźliśmy styl dla swoich kompozycji.


Zwłaszcza, jeżeli pasujecie do siebie osobowościowo, to znacznie ułatwia cały proces.

O tak, myślę, że granie coverów naprawdę pomogło nam odnaleźć właściwy dla nas styl.


No i przede wszystkim gratuluję nowego albumu!

Dziękuję!


To naprawdę znakomita płyta! Jak długo zajęła Ci praca nad tym albumem, zważywszy, że skupiłeś się na nagraniu własnych kompozycji?

Myślę, że zajęło to jakieś półtora roku. Właściwie to zrobiliśmy przed tym nagranie na żywo. Kilka utworów zagraliśmy najpierw na żywo. Było tyle nowych kierunków, w których zmierzaliśmy, że granie na żywo naprawdę nam pomogło. W momencie kiedy weszliśmy do studia, już wiedzieliśmy jak grać te numery. To po prostu bardzo nam pomogło.


Czy to właśnie Ty zadecydowałeś, w porządku, to jest kierunek, w którym odtąd zmierzamy, czy też była to wspólna decyzja zespołu?

Wspólnie zdecydowaliśmy. Mimo że w nazwie zespołu widnieje moje nazwisko, to wciąż jest jednak zespół. I wiesz, jeśli coś się chłopakom nie podoba, to nie będziemy tego robić. Oni muszą lubić to, co robią. I co ważne, ja również im ufam, więc wiem, że jeśli coś im się podoba, to będzie dobrze.


A jakie są plany na trasę koncertową z tym albumem?

Już zagraliśmy kilka koncertów promujących album w Nowym Jorku, Chicago i Los Angeles. Właśnie graliśmy w Nowym Jorku, Pensylwanii i Bostonie. Przez tydzień byliśmy w Teksasie. Naszym kolejnym przystankiem jest Europa w marcu i będziemy tam przez większość marca, łącznie z występem na festiwalu gitarowym w Larvik w Norwegii.


Więc grasz pełną trasę po Europie?

Tak, na to wygląda.


Świetna wiadomość! Chciałabym się dowiedzieć, jakie były Twoje wczesne jazzowe inspiracje? Którzy artyści sprawili, że zainteresowałeś się jazzem?

Zainteresowałem się Milesem Davisem. Odkryłem ten jego elektryczny styl z lat 80. i była tam niesamowita rockowa energia. Zdawałem sobie sprawę, że aby to zagrać lub nawet tylko nauczyć się fragmentów jego muzyki, tak naprawdę musisz wiedzieć, jak grać jazz. Jak grać straight-ahead jazz. Ja jednak uwielbiałem jego muzykę tak bardzo, że nawet zdając sobie sprawę, iż zbudowanie pewnej bazy jazzowej potrwa lata, to jednak było warto, bo na tyle uwielbiałem tę muzykę. I potem poprzez Milesa Davisa zainteresowałem się innymi artystami, którzy z nim grali. Tak więc na początku byli to John Coltrane i Bill Evans, a potem w latach 60. Herbie Hancock, Wayne Shorter. Zwłaszcza późne lata 60., wczesne lata 70. mnie zafascynowały, gdy Miles Davis grał z takimi artystami, jak Chick Corea, Dave Holland czy Keith Jarrett, a do tego doszli inni jazzowi muzycy rockowi tacy, jak John McLaughlin, który też grał z Milesem Davisem. Potem pojawił się Chick Corea ze swoim „Return to Forever”, na którym grał Al Di Meola i tak też odkryłem muzykę Al Di Meoli. To jest jak drzewo, poznajesz coraz więcej i powoli zaczyna się rozrastać. No i później w latach 80. John Scofield, który grał z Milesem Davisem i Mike Sternem. Tak bardzo wielu artystów mnie zainspirowało.


Jaki jest Twój ulubiony album Milesa Davisa?

„Kind of Blue” jest teraz moim ulubionym, na mojej liście albumów na bezludną wyspę, o tak.


Również uważam, że Miles Davis był znakomitym artystą…

Tak, nawet jego obrazy…


Tak, czy nawet ścieżki dźwiękowe do filmów, takich jak „Siesta…

O tak, po prostu jedna z największych jazzowych legend…


Słyszałam również, że jesteś wielkim fanem Allana Holdswortha, mam rację?

Tak, odkryłem muzykę Allana Holdswortha, właściwie zanim zacząłem grać jazz. Wielu muzyków, którzy mnie zainspirowali, to muzycy rockowi, tacy jak Eddie Van Halen, jeden z moich ulubionych gitarzystów.


Najlepsze wspomnienie z tamtego okresu? Czy w związku z tym można usłyszeć inspirację Allanem Holdsworthem w Twojej muzyce?

Nie wydaje mi się, że możesz ją tak naprawdę usłyszeć, ale ta inspiracja tam jest. Wiesz, nawet kilka drobnych fragmentów muzyki Allana Holdswortha, kilka akurdów tu i ówdzie. Inspiracja czy pomysł na to, jak ja mógł bym zagrać ten sam akord. Ale bardzo trudno jest grać tak jak on, tylko Allan Holdsworth, mógł grać jak Allan Holdsworth.


Oczywiście, ale Ty wciąż radzisz sobie świetnie, jesteś przewspaniałym gitarzystą jazzowym!

Dziękuję, bardzo Ci dziękuję.


Zastanawiam się jakiej muzyki słuchasz w domu, czy jest to w dalszym ciągu jazz czy też skłaniasz się w kierunku innych gatunków muzycznych?

Słucham jazzu, ale ostatnimi czasy słucham dużo klasycznego pianina. Pewnie dlatego, że wciąż gram muzykę i często rozgrzewam się do muzyki jazzowej, więc czasem dla relaksu, chcę oczyścić umysł i posłuchać dźwięku klasycznego pianina. I w ten właśnie sposób zająłem się aranżacją Erika Satie, bo był to jeden z klasycznych utworów na pianino, którego słuchałem. Nawet jeśli nie planowałem, by to wpłynęło na moją muzykę, tak się mimo wszystko stało! (śmiech).


Myślę, że to niesamowite! Większość gitarzystów metalowych nie słucha w domu metalu, bo potrzebują swojego rodzaju przestrzeni, racja?

Tak, absolutnie. Jest tylu metalowych muzyków, którzy wcale nie słuchają tak dużo metalu.


Nie, większość z nich słucha w domu jazzu.

Zgadza się!


Jestem również ciekawa, czym się zajmujesz, kiedy nie grasz na gitarze? Jakim innym pasjom poświęcasz się w wolnym czasie, o ile masz wolny czas?

Nie mam zbyt wiele wolnego czasu, ale lubię czytać. Jestem zapalonym czytelnikiem.


Jakiego typu literaturę?

Lubię dobrą literaturę. Wielkich pisarzy, a jest ich tak wielu. Ostatnio czytałem Don DeLillo, on jest naprawdę świetny. Kurt Vonnegut, William Gaddis. Staram się być dobrze oczytany. I śledzę bieżące wydarzenia, poświęcam dużo uwagi polityce, nie chciałbym być zaangażowany w politykę, ale jestem nią zafascynowany.


A więc literatura i polityka zajmują Cię poza muzyką, tak?

O tak, absolutnie.


Doszły mnie słuchy, że wino jest również Twoją wielką pasją?

O tak, kocham wino. Tak, naprawdę kocham dobre wino. Zwłaszcza czerwone.


W szczególności pełne wino?

Tak, pełne dobrze zbudowane wino. Francuskie, chilijskie.


Hiszpańskie również?

O tak.


Brzmi pysznie! Czy jest coś, co chciałbyś powiedzieć od siebie fanom Alex Skolnick Trio i czytelnikom portalu RockArea?

Och, jestem wdzięczny fanom, bez naszych fanów gralibyśmy do pustych sal. A fani w Polsce w szczególności sprawiają, że czujemy się w domu! Czy to gramy z AST, czy z Testamentem, zawsze serdecznie nas witają i uwielbiamy tam wracać!


Więc będziesz ponownie grać też w Polsce?

Nie tym razem niestety. Ale graliśmy w Polsce poprzednim razem i było naprawdę świetnie. Mam nadzieję, że wkrótce zawitamy ponownie! Myślę, że następnym razem, jak będziemy grać w Europie, co miejmy nadzieję, nastąpi wkrótce.


W takim razie do zobaczenia w marcu w Europie!

Tak, do zobaczenia w marcu!

Rozmawiała/zdjęcia: Katarzyna Kozioł
Komentarze