19.06.2019
RECENZJE

• SUNDARA KARMA - Ulfilas’ Alphabet
• IVY - Chwile
• ECLIPSE - Archetypal Grief
• SYMPHONY OF SYMBOLS - Historiocriticism
• KAT - Without Looking Back
• XIII STOLETĺ - Frankenstein
• CRYPT SERMON - Out of the Garden
• DUFF McKAGAN - Tenderness
• LION SHEPHERD - III
• COMA - Sen o 7 Szklankach
• KISS - Destroyer
• NIGHTWISH - Wishmaster
• OMEGA - 10000 Lepes
• LOONYPARK - Deep Space Eight
• DEATH ANGEL - Humanicide
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• SLAYER, BEHEMOTH - Gliwice
• ARCH ENEMY, DEATH ANGEL - Wrocław
• CRADLE OF FILTH, ACOD - Warszawa
• GALLILEOUS, DEVIL IN THE NAME - Piekary Śląskie
• LENNY KRAVITZ - Łódź
• DUSTIN ARBUCKLE - Chorzów
• SBB - Chorzów
• THE IRON MAIDENS - Kraków
• BATTLE BEAST, ARION - Poznań
• RPWL - Piekary Śląskie

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Recenzje - V » VULTURE - 2017 - The Guillotine
VULTURE - 2017 - The Guillotine

VULTURE - The Guillotine


VULTURE - The Guillotine

1. Vendetta
2. Clashing Iron
3. Triumph of the Guillotine
4. Electric Ecstasy
5. Adrian’s Cradle
6. (This Night Belongs) to the Dead
7. Paraphiliac
8. Cry for Death

Rok wydania: 2017
Wydawca: High Roller Records
http://www.vulturekills.com/





Thrash metal nie należy do moich ulubionych gatunków, choć zdarza mi się kupić jakąś płytę z taką muzyką. Mój ostatni nabytek to „The Guillotine” niemieckiej ekipy Vulture. Zespół jest stosunkowo młody, bo powstał w 2015 roku, a tworzy go grupa zatwardziałych metalowych maniaków. Przyznam, że po włożeniu płyty do odtwarzacza aż oniemiałam z zachwytu. Ta muzyka brzmi tak, jakby była nagrana w latach 80-tych! Zachęcające, nieprawdaż?

„Vendetta” powoli odsłania swe thrashowe kształty zaczynając się niepokojącym intro rodem z horrorów, gdzie na ofiarę czyha jakieś monstrum. To, co potem następuje jest szaleńczo wariackie. Takiej metalowej petardy nie słyszałam od dawna. Śmiało Vulture można nazwać spadkobiercami Slayera. „Clashing Iron” jest niczym rozpędzona ciężarówka taranująca wszystko po drodze. Tutaj mamy już podobieństwa do „Kill ‘Em All”. Solówki są na wagę złota i miażdżą. „Triumph of the Guillotine” to w dalszym ciągu szybkość, energia i szaleństwo, przy których można nabawić się zatrzymania pracy serca. „Electric Ecstasy” to kolejna porcja speedowego thrashu połączona z elementami doom i black metalu, co wypada znakomicie.

Drugą połowę albumu otwiera „Adrian’s Cradle”. Tajemnicze wejście i bum! - rąbanka do potęgi n-tej. Już widzę jak fani robią zadymę pod sceną na koncercie przy tym kawałku. To jest lepsze niż black metal w najlepszym wydaniu. „(This Night Belongs) to the Dead” z akustycznym wstępem przeradza się w istne szaleństwo, które ponownie kojarzy się z Metalliką (tym razem z „Ride the Lightning”), a także z wczesną Sepulturą (głównie „Arise”). „Paraphiliac” to przedostatni szaleńczy kąsek na „The Guillotine”. Ostre riffy budują nastrój grozy i przerażenia. „Cry for Death” to mechaniczny thrash o cechach black metalowych. Fani satanistycznych dźwięków powinni się tym zainteresować.

„The Guillotine” jest płytą niepowtarzalną, jedyną w swoim rodzaju jak na czasy nam obecne. Jest old schoolowa i to słychać najbardziej. Nie ma zbędnych elementów – jest krótko (nieco ponad 38 minut), zwięźle (najkrótszy utwór trwa 3 i pół minuty, najdłuższy niespełna 6 minut) i na temat (thrashowe riffy łączą się z blackowym klimatem). Fani wczesnej Metalliki, Slayera, wczesnego Kreatora i wczesnej Sepultury będą zachwyceni. Nie brak na tym krążku znakomitych solówek, powalającej perkusji i typowego dla thrashu wokalu. Z „The Guillotine” Niemców z Vulture należy się zapoznać, bo to nie jest taki sobie projekt z jednym longplayem na koncie. To jest klasyka starego thrashu!!! Tego trzeba posłuchać, to trzeba znać. Gorąco zachęcam do kupna płyty i częstego jej słuchania, bo ta muzyka jest uzależniająca.

9,5/10

Marta Misiak
Komentarze