19.05.2019
RECENZJE

• OCEANWAKE - Lights Flashing in Mute Scenery
• OBSCENITY - Summoning the Circle
• ELECTRIC BEANS - Hangar de fous!
• FORGE OF CLOUDS - (above)
• PALE MANNEQUIN - Patterns in Parallel
• THE RYSZARD KRAMARSKI PROJECT - Mr. Scrooge
• HIDEOUS DIVINITY - Adveniens
• OMEGA DIATRIBE - Trinity
• DAMNESTY - The Grand Delusion
• THE CRANBERRIES - In The End
• KISS - Destroyer
• THE SHIPYARD - Niebieska linia
• JERZY GÓRKA ARTKIESTRA - Drugie wołanie
• VULTURE - The Guillotine
• TOP SEKRET - Piggy Op
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• GALLILEOUS, DEVIL IN THE NAME - Piekary Śląskie
• LENNY KRAVITZ - Łódź
• DUSTIN ARBUCKLE - Chorzów
• SBB - Chorzów
• THE IRON MAIDENS - Kraków
• BATTLE BEAST, ARION - Poznań
• RPWL - Piekary Śląskie
• BULLET FOR MY VALENTINE - Warszawa
• MYSTERY - Piekary Śląskie
• U.D.O., RED PARTIZAN, KISS OF THE DOLLS, - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro
• LORIEN - Inga Habiba
• LEASH EYE - Opath
• NOCTI

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Relacje z koncertów » 2019.05.05 - THE IRON MAIDENS - Kraków
2019.05.05 - THE IRON MAIDENS - Kraków

05.05.2019
THE IRON MAIDENS
Kraków - Kwadrat



the iron maidens


Pięć atrakcyjnych kobiet grających znane i lubiane utwory. Dla jednych brzmi to zachęcająco, dla innych jak tani chwyt marketingowy. Osobiście z pobłażaniem czytam szowinistyczne komentarze hejterów i myślę, a nawet jestem pewien, że członkinie The Iron Maidens mają do tych opinii jednakowy stosunek jak ja. Po 18 latach funkcjonowania na rynku i licznych zmianach w składzie słynny amerykański coverband Żelaznej Dziewicy zawitał w końcu nad Wisłę.

Kolejka przed wejściem do klubu Kwadrat zawiązała się już około 17.30 i z minuty na minutę konsekwentnie się wydłużała. Czekając na otwarcie bram oczywiście zasłyszałem kilka komentarzy, zarówno wśród młodszych jak i starszych mężczyzn, że „ta to ma wielkie cycki, a tamtą to bym od razu wziął od tyłu” itp. Cóż poradzić, niektórzy faceci tak po prostu mają, choć przyznam, że ja także od dawna jestem oczarowany pięknem grającej w The Iron Maidens na gitarze Courtney Cox i muszę przyznać, że sam miałem nogi jak z waty gdy w końcu było mi dane się z nią spotkać.

W roli supportu zaprezentował się wykonujący melodyjnego hard rocka rosyjski zespół Reds’Cool. W trakcie ich setu klub wciąż się jeszcze zapełniał, niemniej jednak Ci, którzy zdążyli się już zameldować pod sceną przyjęli kwintet bardzo ciepło. Bez wątpienia spora w tym zasługa, do bólu przypominającego młodego Bobby’ego Blitza z Overkill, wokalisty Slavy Sparka. Miał on świetny kontakt z publicznością, a w trakcie pierwszych trzech utworów, kiedy fotoreporterzy mieli czas na robienie zdjęć chętnie przybierał dla nich odpowiednio rockowe pozy.

Koncert gwiazdy wieczoru zgodnie z planem rozpoczął się na kwadrans przed godziną 21.00. Z głośników wybrzmiało „Doctor Doctor” z repertuaru UFO, a zaraz potem przemówił Winston Churchill zagrzewający pilotów RAF-u przed Bitwą o Anglię. Nie trudno więc było się domyślić od jakiego utworu Panie zaczną swoje show. Gdy już huknęły „Aces High”, cały Kwadrat oszalał i miał tak szaleć już przez cały występ.

Choć zespół słynie m.in. z tego, że wykonuje utwory Iron Maiden ze wszystkich okresów działalności, tego wieczoru poleciały jedynie numery z repertuaru Bruce’a Dickinsona i to w znakomitej większości z lat 1982-1988 (jedynym odstępstwem był „The Wicker Man” z albumu „Brave New World” z 2000 roku). W związku z tym zabrakło np. „Futureal” czy szczególnie wyczekiwanego przeze mnie „Wrathchild”. Ale i tak nie może być mowy o żadnym niedosycie. Jak urzeczony chłonąłem takie perełki jak „Infinite Dreams”, „Flash Of The Blade” czy instrumentalny „Losfer Words (Big ‘Orra)”.

Hiciory naturalnie też były. Tu rządziło szczególnie „The Evil That Men Do”, które zespół wykonał na prośbę publiczności (Kirsten Rosenberg dała nam wybór: albo to albo „Fear Of The Dark” – tego drugiego numeru niestety grupa już potem nie wykonała). Przed „The Number Of The Beast” usłyszeliśmy słynny mówiony wstęp, czyli Barry’ego Godbera czytającego złowieszczym głosem fragment Apokalipsy. W trakcie tego kawałka na scenę wbiegł diabeł – wzór maski miał zupełnie niemaidenowy, ale kto by się tam przejmował. Dwukrotnie na scenie zagościł też Eddie – w trakcie „Wasted Years” wkroczyła jego „cyborgowa” inkarnacja z okładki płyty „Somewhere In Time”, zaś w trakcie „Hallowed Be Thy Name” pojawił się w swojej klasycznej postaci.

Nie zabrakło też momentów magicznych, zarówno zaplanowanych jak i niezaplanowanych. Do tych pierwszych z pewnością należało wykonanie „The Trooper”, podczas którego Kirsten, tak jak zawsze czyni to Bruce Dickinson, wymachiwała brytyjską flagą w stroju kawalerzysty. Zaraz jednak chwyciła także i za flagę polską co spotkało się z natychmiastową owacją publiczności. Wokalistka nauczyła się też kilku kwestii w naszej mowie i choć miała obok perkusji dyskretnie ukrytą ściągę, to zwroty „Dziękuję” i „Kochamy Was” zabrzmiały w jej ustach bardzo naturalnie. Zabawne było, jak w pewnym momencie, wskazując na basistkę Wandę Ortiz, zwróciła się do publiczności „she does not understand what I’m saying, I would explain it to her later”, czyli „ona nie rozumie o czym ja mówię, wytłumaczę jej to później”. Przyznała też, że jej dalecy przodkowie byli z pochodzenia Polakami. Zaś kiedy w trakcie „Alexander The Great” stojący niemal bezpośrednio za mną lekko podchmielony facet co chwilę wykrzykiwał „łuuuuuuu!!!”, Kirsten podziękowała nawet za to. Zespół wykonał dwa utwory na bis, kończąc swój set mocarnym „Run To The Hills”. Wokalistka zaprosiła uczestników koncertu na spotkanie przy stole z merchem.

Dziewczyny podeszły do stoiska z dewocjonaliami zaledwie 20 minut po zakończeniu koncertu. Do stołu ustawiła się zgrabna kolejka, a artystki z chęcią rozdawały autografy i pozowały do zdjęć. Nawet latający w te i nazat arogancki łysy ochroniarz nie był w stanie popsuć miłej atmosfery. Tak jak się spodziewałem, kiedy dopchałem się do Courtney nie byłem w stanie wykrztusić z siebie ani jednego słowa poza prośbą o autograf i zdjęcie. Za to z perkusistką Lindą McDonald pogawędziłem sobie o jej dawnej grupie Phantom Blue. Na widok oryginalnego flyera z pierwszego koncertu tej grupy, z 1988 roku, który dostałem kiedyś od wokalistki tamtej kapeli, Gigi Hangach, Linda wyraźnie się ucieszyła. „It was our very first show”, rzekła do stojącej obok Courtney.

Pierwsza wizyta The Iron Maidens w Polsce dowiodła, że są coverbandy i coverbandy. Podczas koncertu w powietrzu dało się czuć atmosferę jedności. Zresztą Kirsten wielokrotnie podkreślała ze sceny, że i one i wszyscy, którzy przychodzą na ich koncerty są jedną wielką maidenową rodziną, a kolejne pokolenia fanów Żelaznej Dziewicy sprawiają, że pamięć o niej i jej twórczości nigdy nie zaginie.

Patryk Pawelec
Komentarze