19.05.2019
RECENZJE

• OCEANWAKE - Lights Flashing in Mute Scenery
• OBSCENITY - Summoning the Circle
• ELECTRIC BEANS - Hangar de fous!
• FORGE OF CLOUDS - (above)
• PALE MANNEQUIN - Patterns in Parallel
• THE RYSZARD KRAMARSKI PROJECT - Mr. Scrooge
• HIDEOUS DIVINITY - Adveniens
• OMEGA DIATRIBE - Trinity
• DAMNESTY - The Grand Delusion
• THE CRANBERRIES - In The End
• KISS - Destroyer
• THE SHIPYARD - Niebieska linia
• JERZY GÓRKA ARTKIESTRA - Drugie wołanie
• VULTURE - The Guillotine
• TOP SEKRET - Piggy Op
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• GALLILEOUS, DEVIL IN THE NAME - Piekary Śląskie
• LENNY KRAVITZ - Łódź
• DUSTIN ARBUCKLE - Chorzów
• SBB - Chorzów
• THE IRON MAIDENS - Kraków
• BATTLE BEAST, ARION - Poznań
• RPWL - Piekary Śląskie
• BULLET FOR MY VALENTINE - Warszawa
• MYSTERY - Piekary Śląskie
• U.D.O., RED PARTIZAN, KISS OF THE DOLLS, - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro
• LORIEN - Inga Habiba
• LEASH EYE - Opath
• NOCTI

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - C » CRANBERRIES, THE - 2019 - In The End
CRANBERRIES, THE - 2019 - In The End

THE CRANBERRIES - In The End


THE CRANBERRIES - In The End

1. All Over Now
2. Lost
3. Wake Me When It’s Over
4. A Place I Know
5. Catch Me If You Can
6. Got It
7. Illusion
8. Crazy Heart
9. Summer Song
10. The Pressure
11. In The End

Rok Wydania:2019
Wydawca: BMG
http://www.cranberries.com





Zawsze kiedy pojawia się album wydany po śmierci jakiegoś Artysty, pojawia się problem, jak obiektywnie go ocenić. Bo niby jest to zwykły, kolejny album w dyskografii, a jednak niespodziewane odejście w pewien sposób naznacza piętnem muzykę, sprawiając, że podczas słuchania szuka się tych znaków, sygnałów, ukrytego przekazu. Od 15 stycznia 2018 roku nie ma już Dolores O’Riordan, ale decyzją pozostałych członków The Cranberries (Noela i Mike’a Hoganów oraz Fergala Lawlera) możemy po raz ostatni usłyszeć jej głos, który zdążyła zarejestrować podczas pracy nad nowym albumem zespołu. To pożegnanie, zatytułowane „In the end”.

Pierwszy, opublikowany na długo przed premierą płyty, a także rozpoczynający ją utwór, „All over now” nie pozwala na odseparowanie wydarzeń towarzyszących śmierci Dolores od warstwy muzycznej. Słowa „Do you remember? / Remember the night? / At a hotel in London / They started to fight / She told the man that / She fell on the ground …” bardzo dwuznacznie dziś brzmią… Co ciekawe sama piosenka nie jest ponura, wręcz emanuje z niej radość i skoczność. Gitara Noela Hogana brzmi dość niewinnie, jakby dziecinnie prosto. A pod płaszczykiem tej gitary dzieją się rzeczy ładne. Warto tu wspomnieć o gitarze basowej czy delikatnych klawiszach w tle. Całość domyka przeszywający animowany teledysk. Zwykła historia narysowana „klasyczną” kreską, lecz owa fabuła ma też drugie znaczenie. Warto obejrzeć.

Drugą kompozycją na płycie jest „Lost”. Już od pierwszych sekund jest smakowicie. Delikatna gitara, pianinko, basowe efekty imitujący kontrabas. I ten głos. Z początku delikatny, niemal szepczący, głęboko oddychający. A potem już śpiewająca z całą swoją mocą – taka, jaką ją polubiliśmy. Niemal krzycząca, z lekkim załamaniem głosu. Jest melancholijnie, ale jakże pięknie kiedy pod koniec do głosu dochodzą przeszywające smyczki. Mam nadzieję, że po ten numer sięgnie kiedyś Marianne Faithfull. Niestety razem już tego nie zaśpiewają, ale to z pewnością kompozycja, która idealnie pasowałaby do jej repertuaru..

„Wake me when it’s over” to kolejny osobisty tekst Dolores ze świetną partią basu podtrzymujący całość piosenki. Tu z kolei cały klimat robi gitara. Z początku trochę niepokojący, by w refrenie uderzyć swym „cranberriesowym” przesterem i „closterowymi” smaczkami. Równie mocno brzmi tu wokalistka, która niemal błagalnym krzykiem woła, by ją zbudzić, gdy koszmar się skończy. Całość kompozycji kończy nieprzerwany pisk gitary. Jedna z najlepszych kompozycji na płycie.

„A place I know” to z kolei taka zwykła piosenka z „gilmourowską” gitarą. Nie ma fajerwerków, jest za to magia w postaci głębokiego, spokojnego głosu Dolores. Co ciekawe, mimo, że główną partię grają tu gitary akustyczne i cały numer jest taki troszkę senny, odrealniony, wciąż słychać, że to The Cranberries i styl, który wykreowali lata temu.

Po tym utworze przychodzi czas na najpiękniejszy i zdecydowanie najlepszy numer na płycie, „Catch me if you can”. Znów od pierwszych sekund jest cudownie. Pięknie grające pianinko i ten anielski głos Dolores, która dba o każdy szczegół swej barwy. Co sprawia, że ten numer jest genialny? Po pierwsze to, co się dzieje w tle – stroboskopowa gitara, podkreślający klimat kwartet smyczkowy. Wszelkie przeszkadzajki, które udowadniają, że ten numer jest dopieszczony w każdym calu. Zaledwie cztery i pół minuty muzyki, ale ile tam się dzieje! Słuchacz próbuje za namową Dolores złapać wszelkie wydobywające się dźwięki, lecz jest ich tak dużo i są tak ulotne, że nie wiadomo, który chwycić. Dlatego też najlepiej spróbować schwycić je wszystkie, wracając do tej piosenki częściej.

„Got it” – ten numer kojarzy mi się z kolei z „Free to decide” oraz muzyką U2. Jest to także numer będący gdzieś ponad tym wszystkim, co się wydarzyło. Trochę niewinnie (niczym dzieci z okładki) grający zespół, skutecznie czerpiący radość ze wspólnego grania. Da się gdzieś w niej wyczuć zapach wiosennych kwiatów na łąkach. Tak właśnie dość leniwie, ale i radośnie sobie ten numer płynie.

„Illusion” rozpoczyna gitara akustyczna prosto z „Dreams”. Później zaś zespół gra, aż miło. Myślę, że w latach 90. XX wieku ten numer byłby na każdej potańcówce (oczywiście nie zamiast „Zombie”). Cudownie, delikatnie grany numer. Gitara, która czaruje, lecz w tym przypadku to właściwie perkusja wraz z gitarą basową wykonuje całą robotę. Niewielu zespołom udaje się dziś wyczarować taką prawdziwą delikatną magię.

Natomiast „Crazy heart” to jeszcze jeden dowód na umiejętność współpracy muzyków przy zaznaczaniu rytmu w muzyce. Nie potrzeba wcale przesterowanych gitar, by rock był potężny. Równie dobrze można uczynić to tak, jak w tym właśnie utworze. Zdublowane gitary wspaniale uzupełniają się, nadając moc całej kompozycji. Do tego trzymany w ryzach rytm oraz dość spokojny głos Dolores to kwintesencja rockowego grania. No i kolejny typowy, klasyczny „Cranberries” na albumie.

„Summer song” to chyba najsłabszy numer na płycie. Podejrzewam, że zespół uznał, iż należy zamieścić wszystkie kompozycje, jakie Dolores zdołała nagrać. Niestety w tym przypadku słychać, że ta piosenka jest nieco niedopracowana i trochę jakby bez pomysłu. Można jej posłuchać, lecz nie wywołuje większych emocji. Dlatego też bez oporu można przejść do przejść do kolejnej piosenki.

„The pressure” to delikatne skrzyżowanie stylistyki R.E.M. i Sinead O’Connor. Tu jednak zespół ciekawie imituje na gitarach tykanie zegara. Jest to jeszcze jedna z tych kompozycji, która potrafi zaintrygować i zaczarować słuchacza. A przecież nie ma tu żadnych wielkich środków wyrazu. Gitara, perkusja bas i wokal, a jednak znów jest i magia i klimat.

Ostatnim utworem na płycie i ostatnim utworem The Cranberries w historii jest „In the end”. Tylko gitara, klawisze i Dolores, żegnająca się na zawsze. A robi to wręcz po mistrzowsku. Jej delikatny głos, cudownie współgra z mocnymi chórkami i wokalizami. Gdzieś w tle przepiękna sekcja rytmiczna. Kompozycja zdaje się urywać zaraz po słowach „in the end”… Czy tak miało być? Widocznie musiało…

Wraz z tym albumem definitywnie kończy się historia The Cranberries. Ta płyta to przepiękne, momentami melancholijne, ale i też rockowe podziękowanie dla fanów. Mam nadzieję, że nikt nigdy nie wpadnie na pomysł, by z jakiejś zakamuflowanej szafy wyciągać „cudownie odnalezione” niepublikowane nagrania. Nie potrzeba. Niech magia, która jest zawarta na tym krążku, magią pozostanie.

8,5/10

Mariusz Fabin
Komentarze