18.08.2019
RECENZJE

• MALFORMATION - A Torn Face of the Future
• SABATON - The Great War
• QUANTUM FANTAY - Yemaya Orishha
• THE BLACK KEYS - Let's Rock
• KREATOR - Outcast
• THE D PROJECT - Shimmering lights
• CYRIL - The Way Through
• SHELL FROM OCEANIC - How to let go
• ARGENT - All Together Now
• BATUSHKA - Hospodi
• NIKT - Runda 3
• ACHERONTAS - Faustian Ethos
• QUEENSRYCHE - The Verdict
• DYSCARNATE - With All Their Might
• THE SKYS - Automatic Minds
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• SCORPIONS - Gliwice
• RAMMSTEIN - Chorzów
• PROG IN PARK - Warszawa
• BON JOVI - Warszawa
• MARK KNOPFLER - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 2) - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 1) - Kraków
• MUSE - Kraków
• RIVERSIDE - Chorzów
• KISS - Kraków
• KISS - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox
• KASIA SZUBERT
• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox - Interview
• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - S » SABATON - 2019 - The Great War
SABATON - 2019 - The Great War

SABATON - The Great War


SABATON - The Great War

1. The Future Of Warfare
2. Seven Pillars Of wisdom
3. 82nd All The Way
4. The Attack Of The Dead Men
5. Devil Dogs
6. The Red Baron
7. Great War
8. A Ghost In The Trenches
9. Fields Of Verdun
10. The End Of The War To End Of All Wars
11. In Fnders Fileds

Rok Wydania:2019
Wydawca: Nuclear Blast
http://www.sabaton.net





„Nie oczekujcie muzycznej rewolucji” – zapowiedział przed premierą tej płyty basista i głównodowodzący Sabatonem, Pär Sundström. Nie brzmi to zachęcająco, kiedy się ma w pamięci, albo raczej w niepamięci, beznadziejny poprzedni album, „The last stand”. Swoją drogą, zanim pojawiła się oficjalna informacja na temat nowej płyty i jej zawartości, zastanawiałem się o czym ona będzie – może o Wojnie Secesyjnej, a może o wojnie na Bałkanach, a może o wojnie domowej w Hiszpanii, którą uznaje się za wstęp do II wojny Światowej… Nic bardziej mylnego. W 2018 roku obchodzono setną rocznicę zakończenia I wojny światowej (tzw. „Wielkiej Wojny”). Panowie Pär, Joakim, Chris, Tommy oraz Hannes uznali, że to świetny temat na nową płytę, taką o założeniu koncepcyjnym. Z czasem ukazały się właśnie pierwsze doniesienia o płycie, wideoklipy, no i wreszcie pojawiła się okładka, która przedstawia… hmmm. Czyżby ten żołnierz zdradzał swoją reakcję na temat tego, co za chwilę usłyszę?

Album otwiera „The Future of warfare” i opowiada o użytych w walkach czołgach. Tutaj Joakim koncentruje się na bitwie pod Flers-Courcelette z 1916 roku oraz bitwie pod Villers-Bretonneux z 1918 roku. Jak sobie zespół poradził z owym tematem? Nie mamy tu żadnego intra, a wokalista od razu atakuje swym chropowatym głosem. Brzmi on tu o wiele lepiej, niż na poprzednim albumie. Sam kawałek jest pompatyczny, z dużą ilością żeńskich chórków w tle. Tu i ówdzie mamy dość interesujący lekko orientalny smaczek na gitarze. I niestety bardzo dobrze znane klawisze w tle, które słyszałem już na albumie „The art of war”. Czyli zabawę w zgadywanie „jaka to parodia” czas zacząć… Dość szybko mijają te trzy i pół minuty, zważywszy na to, że większość utworu to refreny, może jakaś solówka, a samego tekstu niewiele.

Dwójka to „Seven pillars of wisdom”, a więc utwór traktujący o legendarnym „Lawrence z Arabii” (Thomas Edward Lawrence). O ile początek ma ładną partię na perkusji, o tyle później jest już coraz słabiej. Riff przywodzący na myśl „Metal machine” nie wróży niczego dobrego. Melodia też zaczerpnięta z któregoś ze starych numerów, a jedynym jaśniejszym punktem tego kawałka jest energiczna i szybka solówka na gitarze. Podobnie jak poprzednio jeszcze ze dwa refreny i możemy lecieć do trójki.

„82nd all the way” proponuje znów kopiowanie starych patentów, jednak to co najbardziej rzuca się w uszy to niemal dyskotekowe klawisze. Mam też wrażenie, że albo muzyka została źle zmiksowana, albo co bardziej prawdopodobne: producent Jonas Kjellgren podkręcił nieco tempo (tak jak się robi z głosami lektorów reklam radiowych). Strasznie to nienaturalnie szybko leci, nie mówiąc o tym, że perkusista gra swoje, a zespół jakby tego nie słyszał i gra swoje. Nic tu nie trzyma się kupy, a nawet jeśli jest zwolnienie tempa linii wokalu, to perkusja ładuje jakby jechał rowerem 90 km/h. Może więc czwórka polepszy jakość tej jazdy?

„The attack of dead men” to z kolei temat, kiedy znów Polacy mogą być dumni z tego, że metalowcy ze Szwecji śpiewają o Polsce. Kompozycja mówi o nigdy niezdobytej Twierdzy Osowiec, która dziś leży w granicach Rzeczypospolitej, a wówczas była częścią Imperium Rosyjskiego. I jest to jeden z ciekawszych fragmentów płyty. Co prawda jest to dobrze znany Sabaton, ale już bez tak nachalnego kopiowania. Jest za to dobry refren, przypominający chór Armii Czerwonej. No i klawisze – trochę nowoczesne, ale odpowiednio wyważone. Mamy tu wreszcie dobrą grę na gitarze, która co prawda nie zmienia się za bardzo przez cały numer (riff jest obecny nawet podczas solówki), ale i tak jest to jaśniejszy „The Great War”.

„The devil dogs” to wierna jak pies kopia „Aces in exile” I temu podobnych tematów, których w karierze Sabatonu było już kilka. Jedyną różnicą jest to, że Joakim do tej samej melodii wyśpiewuje inny tekst (swoją drogą ciekawe, czy przy tylu jednakowych melodiach zdarzyło mu się kiedyś pomylić tekst…?). Całość próbują ratować solówki, które też brzmią jakby były wycięte z jakiegoś starego numeru. Robi mi się smutnawo. Niby miałem nie oczekiwać rewolucji, ale myślałem, że ważki skądinąd temat Wielkiej Wojny jakoś będzie zobowiązywał do czegoś nowego, przeszukania nieodkrytych jeszcze przez zespół nowych muzycznych ścieżek…

No nic, lecimy dalej. Przed nami wychwalany przez wielu słuchaczy singiel „The Red Baron”. Rozpoczyna go ciekawa introdukcja na klawiszach, ale w sumie tylko po to, by płynnie przejść w chamskie metalodisco. Ten numer trochę kojarzy mi się z piosenkami pochodzącymi z telewizyjnego programu „KOC” , gdzie w dziale DY-SZ-CZ naśmiewano się z różnych stylów muzycznych. Nie inaczej jest i tutaj – bardzo prześmiewczo to brzmi. Problem jest jednak taki, że Sabaton gra na poważnie. I to jest w tym najsmutniejsze. Bo przecież użyte klawisze mogły zabrzmieć przez chwilę, jako żart muzyczny. A stały się tak naprawdę kpiną ze słuchacza (no i znów ta kulejąca konstrukcja: dużo refrenu, mało zwrotki).

Po tym muzycznym kawale wprost z KOCowej Wypożyczalni Żartów czas na numer tytułowy. „Great War” to przede wszystkim katastrofalne klawisze, jeszcze gorsze chóry i melodie, które słyszałem chyba w „Uprising” oraz „Carolus Rex”. Drogi Sabatonie! Czy nie tańsze byłoby dla was wydanie płyty z powycinanymi fragmentami waszych kawałków (np. pod wiele mówiącym tytułem „War of puzzle”) do samodzielnego ułożenia? Kto ułoży więcej piosenek z jak najmniejszej liczby części, wygrywa… A tak serio coraz bardziej mam ochotę zrobić gest żołnierza z okładki, a potem wyłączyć płytę. Zostały jeszcze cztery kawałki, więc może jakoś uda mi się jednak dotrwać do końca. Już nawet przestałem się interesować o jakiej bitwie, czołgu czy postaci historycznej jest dana kompozycja. A to było kiedyś głównym motorem działalności Szwedów: by poprzez muzykę zachęcić do zagłębiania się w historię. Niestety nie mam już na to ochoty, mimo, że historię uwielbiam.

„A ghost In the trenches” proponuje znów nieco przyspieszone przez realizatorski mikser tempo. Znów mam wrażenie, że muzyczne klocki zostały źle poukładane i perkusja gra do innych nut, niż pozostali muzycy. Wydaje się także, że początek solówki, która skądinąd przypomina motyw muzyki klasycznej, odrobinę fałszuje w jednej nucie. No i mamy tu oczywiście ciąg dalszy zabawy „która płytę Sabaton wyjęliśmy z półki, by nagrać ten kawałek?”. Zabawię się w to przy następnym numerze. A jest nim „Fields of Verdun”.

I co tu mamy? „Panzer batallion” i/lub „Primo victoria” połączony z… „Electric eye” Judas Priest. Tak. Sabaton, owszem, pożyczał riffy od innych zespołów, ale do tej pory tylko po to, by się pobawić lub oddać hołd zespołom, które miały na nich wpływ. Tu niestety wszystko jest na poważnie. Tekst refrenu został chyba znów napisany z użyciem jakiegoś internetowego generatora, bo aż promienieje subtelną poetyką (Fields of Verdun / And the battle has begun / Nowhere to run / Father and son / Fall one by one / Under the gun / Thy will be done). „Jeśli można piłka nożna”, jak rzecze pewien ciekawy przekład tekstu „Money” Pink Floyd (pieniądze to całkiem dobre skojarzenie, jeśli mówimy o Sabaton). No i jeszcze ten cytat z muzyki klasycznej – panowie jeden Accept już gra na tym świecie…

Przedostatni utwór na płycie to jeszcze jeden mocno przez wielu chwalony utwór „The end of the war to end all wars”. Zaczyna się bardzo balladowo: delikatne pianinko i coś a’la pseudosmyczki, które mają na celu wywołanie łezki w oku nad ofiarami wojen. Niestety brzmią one tragicznie, tandetnie, jakby wyjęte z niskobudżetowego filmu lub jakiejś groteskowej sceny z Kusturicy, gdzie podczas pogrzebu na drugim planie ktoś okłada kogoś kwiatami. Cały klimat rozsadza ciężkie metalowe granie okraszone nightwishowo-dimmuborgirowymi chórkami oraz orkiestracją. Panowie skończcie już, chciałoby się powiedzieć, bo brzmi to kiczowato i przeokropnie.

Finał albumu to króciutkie „In Flanders Fields”, utwór z tekstem Johna McCrae, zaśpiewany a capella przez chór, bez przesadnej pompatyczności i metalowego hałasu. Trochę to apel poległych, przywołujący na myśl Rogera Watersa, grającego na trąbce na cmentarzu wojennym gdzieś pod Anzio, trochę pięknego nastroju z utworu Ofry Hazy „Yerushalayim shel zahav”… Klimat na pewno godny tematu.

Może gdyby muzycy Sabaton poszli tą drogą, nieco poszukali w archiwach i na przykład dotarli do wojennych pamiętników lub wierszy i przygotowali z nich płytę z nieco mądrzejszym wykorzystaniem chórów i bez funkcji „kopiuj-wklej”, wyszłoby cos pięknego i wartego zapamiętania. Ale niestety przestało im się chcieć. Po blisko dwudziestu latach na scenie i ugruntowanej pozycji nie mają odwagi, by zaryzykować, a szkoda. Koncepcyjny eksperyment z „Carolus Rex” sprzed siedmiu lat się udał. Tutaj koncept nie wypalił i obawiam się, że do momentu, kiedy nie zaczną realnie ryzykować i tworzyć coś naprawdę nowego, to będzie coraz gorzej.

2,5/10

Mariusz Fabin
Komentarze