12.12.2019
RECENZJE
RPWL - Live From Outer Space

SUPERSONIC BLUES MACHINE - Road Chronicles: Live!

ASTRAL DOORS - Worship or Die

JELONEK - Classical Massacre

ARIA - Guest from the Shadow Kingdom

DEZERTER - Undergound Out of Poland

PERIHELLIUM - Prototype

MOTHER OF MILLIONS - Artifacts

TRIBULATION - Down Below

EUROPE - Europe

JAN METUS - Time Will Dissolve Our Shadows

JAN AKKERMAN - Close Beauty

REMEMBRANCE - Fall, Obsidian Night

PETR STEPAN & BRATRSTVO LUNY - Luna nad Iglau

DESTRUCTION - Born to Perish

GALLILEOUS - Moonsooon

ISSUN - Dark Green Glow

THE PAU - Raj

THE HOLEUM - Sublime Emptiness

RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry

BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2

RHAPSODY - Dawn of Victory

FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains

YOGI LANG - A Way Out Of Here

MYSTHICON - Into the Dark (EP.)

ALHENA - Breaking the Silence...by Scream

ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon

JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House

GHOST - Infestissumam

NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted


Nawigacja
Artykuły » Relacje z koncertów » 2019.08.24 - INO ROCK FESTIVAL - Inowrocław
2019.08.24 - INO ROCK FESTIVAL - Inowrocław
Ino Rock


Już 12 raz Inowrocław staje się letnią areną muzyki progresywnej. Moja ubiegłoroczna absencja, spowodowała u mnie ogromny apetyt na Ino Rocka, zwłaszcza że festiwalowy skład gwarantował mnóstwo muzycznych wrażeń. Na rozgrzewkę, choć biorąc pod uwagę pogodę (co jest tutaj sprawą niemal pewną), należałoby raczej powiedzieć na ochłodę, zagrali rodzimi przedstawiciele sceny muzycznej: Joanna Vorbrodt, oaz zespół Lion Shepherd. Nie wiem, czy było to zaplanowane z góry, czy pewnym dziełem przypadku, ale dalsza festiwalowa część ukierunkowana była tym razem na muzykę wyłącznie angielską. Zagrali bowiem aż trzej przedstawiciele tamtejszej sceny: Crippled Black Phoenix, Antimatter i Anathema. Kolejny występ (drugi raz w Inowrocławiu) głównej gwiazdy wieczoru - Antahemy, która w naszym kraju obdarzona jest szczególną estymą, gwarantował solidną frekwencję. W rzeczy samej okazała się rekordowa. Organizatorzy festiwalu wrócili również, do konferansjerskiej formuły. W tą rolę wcieliła się osoba wybitnie kojarząca się z muzyką progresywną - były redaktor muzyczny pisma Teraz Rock, a obecnie członek muzycznej redakcji radia Rock Serwis FM i jednocześnie gitarzysta legendarnej formacji Collage Michał Kirmuć. Można więc śmiało powiedzieć - właściwy człowiek, na właściwym miejscu.

Tegoroczny festiwal zainaugurowała Joanna Vorbrodt. Towarzyszy jej jedynie grający na gitarze małżonek Romuald Vorbrodt. Artystka zaprezentowała nam kawałek swojej bardzo oryginalnej, wrażliwej muzyki, podpartej inteligentnymi tekstami. Na wyjątkowy, muzyczny klimat duży wpływ miało obszerne użycie niekonwencjonalnego instrumentu, jakim jest theremin. Usłyszeliśmy kilka utworów głównie z płyty „Punkty Zwrotne”: „Suelle”, „Całkowite zaćmienie”, „O północy nad Wisłą”, „Jedyną taką jesienią”…, ale były również absolutne nowości: „Będę tęsknić” i „Zeszły rok pod chińskim psem”. Muzyka Joanny Vorbrodt, mogła zadowolić miłośników klimatów Dead Can Dance, jak również naszego, rodzimego Amarok. Występ artystki z pewnością dużo by zyskał, gdyby mógł odbyć się po zmroku.

Drugim polskim akcentem był Lion Shepherd, zespół który zyskuje coraz większą popularność. Duży wpływ na to, miało wydanie w tym roku bardzo dobrej, trzeciej płyty, zatytułowanej po prostu „III”. Świetny wokal Kamila Haidara, piękne gitarowe solówki Mateusza Owczarka, oraz bardzo elastyczna gra na perkusji Maćka Gołyźniaka, stanowią o sile tej muzyki. I chociaż studyjne oblicze zespołu to wymienione trio, na scenie mają poszerzony, sześcioosobowy kolektyw, z akcentem żeńskim - Karoliną Skrzyńską, grającą na ciekawym, etnicznym instrumencie, którego nazwa jest dla mnie tajemnicą. Większa część koncertowego repertuaru stanowił materiał z najnowszej płyty, ale były też starsze akcenty. Kompozycja „Infidel Act Of Love”, została zagrana w hołdzie, tragicznie zmarłemu przyjacielowi Mateusza Owczarka.

Pora na pierwszego przedstawiciela sceny brytyjskiej – Crippled Black Phoenix. To bez wątpienia bardzo oryginalny band, którego muzyka wymyka się jasnym, stylistycznym klasyfikacjom i to chyba największa zaleta ich twórczości. Wiem, że zespół ma w Polsce sporą grupę oddanych fanów. Osobiście raczej do nich nie należę, jednak z przyjemnością obejrzałem, jak zespół prezentuje się na żywo. Siła trzech gitar, damskie i męskie wokale, solidna sekcja rytmiczna, dodatkowe instrumentarium, chociażby w postaci trąbki, musiały robić wrażenie. Perkusista zespołu obchodził w tym dniu swoje urodziny. Nie obyło się więc bez „Happy Birth Day” odśpiewanego przez zespół, oraz „Sto Lat”, przez publiczność.

Pochodząca z Liverpoolu formacja Antimatter, dowodzona przez Micka Mossa, bardzo lubi występować w naszym kraju. Odwzajemnia to również polska publiczność. Inowrocławski amfiteatr, bardzo szybko otulił mrok, ciepłego letniego wieczoru. Właśnie taka aura sprzyjała w odbiorze tej wrażliwej, melancholijnej, klimatycznej muzyki. Jej atutem jest bez wątpienia charakterystyczny, głęboki wokal lidera zespołu. Ozdobą koncertu były świetne wizualizacje. Filmowe obrazy, przeplatane były okładkami płyt. Tego wieczoru koncertowy repertuar, zespół potraktował bardzo przekrojowo, z przewagą kompozycji pochodzących z dwóch ostatnich, świetnych albumów zespołu: „Black Market Enlightenment” i The Judas Table”.

Anathema, przyjechała oczywiście również z Liverpoolu, a bywała w naszym kraju wielokrotnie, każdorazowo niczym magnes przyciągając pod scenę, rzeszę oddanych fanów. Tak było również tego wieczoru. Polacy lubią muzykę braci Cavanagh, chyba bardziej niż kapustę. Muzycy wielokrotnie byli świadkami polskiej gościnności, a kapusta ewidentnie utkwiła w ich pamięci. Na samym początku, nie ustrzegli się pewnych usterek dźwiękowych, dalsza część koncertu przebiegała już bez większych problemów. Tym razem do muzycznego wizerunku zespołu, wkradło się dużo elektronicznych aranżacji. Podobnie jak w przypadku Antimatter, wrażenie robiły również barwne wizualizacje. Wybrzmiało 13 kompozycji (set-lista poniżej). Festiwalową reguła było brak bisów, które tradycyjnie wieńczą występy zespołów. I tak miało być chyba w przypadku Anathemy. Jednak kiedy Michał Kirmuć zabierał się już za podsumowanie i praktycznie żegnał już inowrocławską publiczność, muzycy niespodziewanie weszli jeszcze raz na scenę. Jako bis zabrzmiał „Deep”.

Ten wyjątkowo ciepły jak na kończącą się drugą fazę lata wieczór, upłynął wyjątkowo szybko i tym sposobem 12 edycja Ino Rocka przeszła do historii. Jakich atrakcji doświadczymy już za rok? Tego jeszcze nie wiemy. Należy więc życzyć organizatorom, aby 13 edycja festiwalu, okazała się równie szczęśliwa i udana, jak poprzednie.


Tekst: Marek Toma
Zdjęcia: Jan Yano Włodarski

Set-lista Anathemy:
1. San Francisco
2. Can't Let Go
3. Endless Ways
4. The Optimist
5. Thin Air
6. Springfield
7. Closer
8. A Natural Disaster
9. Distant Satellites
10. The Storm Before the Calm
11. Untouchable, Part 1
12. Untouchable, Part 2
13. Fragile Dreams

Bis:
14. Deep












Komentarze