29.01.2020
RECENZJE
ATERRA - Utopia

ANNIHILATOR - Ballistic, Sadistic

BLIND GUARDIAN TWILIGHT ORCHESTRA - Legacy Of The Dark Lands

CAREN COLTRANE CRUSADE - Potwór

NO SEASON - Highwires

MULK - I

APOCALYPTICA - Cell-0

MANIFEST - ...and For This We Should Be Damned?

HATEFUL FIVE - Winny

GOLDEN EARRING – Live

SLIPKNOT - We Are Not Your Kind

THE BROKEN BRIDGES - Endless Road

SLIPKNOT - .5: The Gray Chapter

BABYMETAL - Metal Galaxy

CRAYON PHASE - Two Hundred Pages

CROBOT - Motherbrain

TWILIGHT FORCE - Dawn Of The Dragonstar

ŁUKASZ DRAPAŁA & CHEVY - Potwory

THE RYSZARD KRAMARSKI PROJECT - Mr. Scrooge

SCYLLA - Apex + Beneath

MARCIN PAJAK - Other Side

V/A - Tribute to ACID DRINKERS - Ladies And Gentlemen On Acid

HOVERCRAFT - Full of Eels

NO MORE JOKES - A Ludzie Się Patrzą...

DAN McCAFFERTY – Last Testament

RPWL - Live From Outer Space

SUPERSONIC BLUES MACHINE - Road Chronicles: Live!

ASTRAL DOORS - Worship or Die

JELONEK - Classical Massacre

ARIA - Guest from the Shadow Kingdom


Nawigacja
Artykuły » Wywiady » WOJCIECH CIURAJ
WOJCIECH CIURAJ

WOJCIECH CIURAJ





Wojciech Ciuraj z okazji stulecia wybuchu Powstań Śląskich postanowił opowiedzieć o tamtych wydarzeniach za pomocą muzyki. Podjął się bardzo ambitnego i wymagającego projektu. Pracując nad takim materiałem czyhało na artystę wiele pułapek, ale Wojciech Ciuraj ominął mielizny i zaproponował coś całkiem wyjątkowego. Za taką właśnie należy uznać "Iskry w popiele", pierwszą płytę z planowanego tryptyku. O kulisach powstania albumu i wyjątkowych koncertach w Japonii opowiedział nam w interesującej rozmowie




Iskry w popiele jest płytą niespotykaną, w pewnym sensie staromodną , dlaczego ją nagrałeś?

Pomysł na ten projekt narodził się już kilka lat temu. W 2013 roku, tuż po premierze debiutanckiej płyty zespołu Walfad - „Ab Ovo”, zdałem sobie sprawę ze zbliżającej się setnej rocznicy Powstań Śląskich. Na nasz debiut składały się kompozycje, które pisałem w wieku 16-17 lat, stąd album ten miał wiele wad. Postanowiłem, że wrócę do śląskiej tematyki, którą próbowałem poruszyć na „Ab Ovo” już jako dojrzalszy artysta. W ciągu ostatnich lat byłem bardzo aktywny zarówno pod względem wydawniczym jak i koncertowym. W 2017 roku zadebiutowałem też jako solista albumem „Ballady bez Romansów”, który był taką próbą generalną przed powstańczym projektem. Sukces tej płyty utwierdził mnie w przekonaniu, że jestem gotów. Myślę, że historia Powstań Śląskich wciąż nie została wyczerpująco opowiedziana, a setna rocznica to doskonała okazja by mówić o tych wydarzeniach.

Jest to z pewnością projekt unikatowy i bardzo ambitny i zastanawiam się co chciałeś osiągnąć nagrywając płytę dotyczącą takiego tematu?

Ten projekt można było zepsuć na wiele sposobów. Poruszając taką tematykę łatwo przesadzić z patosem i myślę, że udało mi się wypracować odpowiednie proporcje. „Iskry w Popiele” mają zachęcać słuchaczy do zagłębienia się w temat i dostaje wiele sygnałów, że tak się dzieje.

Czy brałeś pod uwagę jakiś wzór, czy się inspirowałeś innymi utworami?

W okresie robienia pierwszych szkiców słuchałem różnych koncept albumów, po to by się przekonać jak inni wykonawcy podejmowali temat, ale także po to by nie powielać schematów. Rozłożyłem na czynniki pierwsze podobną tematycznie produkcję z naszego krajowego podwórka - Powstanie Warszawskie grupy Lao Che. Na swojej płycie poszedłem w zupełnie innym kierunku jednak takie analityczne słuchanie muzyki było bardzo przydatne w dalszej pracy. Komponowanie zostało poprzedzone intensywnymi przygotowaniami merytorycznymi. Zrobiłem mnóstwo notatek, dzięki którym potrafiłem z historii I Powstania wyciągnąć to, co moim zdaniem mogło być ważne z punktu widzenia słuchacza niewiedzącego zbyt wiele o tym wydarzeniu.

Przedstawiłeś pewien ciąg zdarzeń dotyczących Powstania Śląskiego, a każdy z nich miał różny charakter i temperament wiec jaki miałeś pomysł żeby opisać wszystko za pomocą muzyki?

Tak jak wspomniałem zacząłem od robienia notatek, tak jak do egzaminu. Kiedy już miałem odpowiednią ilość informacji, rozpocząłem komponowanie. Zbierałem melodie, motywy, riffy i szukałem tych, które pozwolą mi oddać ducha wydarzeń. Ten sposób pracy był dla mnie czymś zupełnie nowym i bogatszy o te doświadczenia z pewnością podejdę do kolejnych płyt z jeszcze większym entuzjazmem.

Zadowolony jesteś z efektu?

Tak, nawet bardzo! Choć muszę przyznać, że nie słucham już „Iskier w Popiele” (śmiech). To dla mnie skończony projekt i myślę już o kolejnej części tryptyku.

Masz jakieś informacje zwrotne od Twoich fanów, tych stałych jak i nowych bo pewnie płyta powiększyła ich grono?

Myślę, że „Iskry w Popiele” są odbierane naprawdę dobrze. Ten projekt niósł pewne ryzyko, ale wielu recenzentów twierdzi, że jest to najlepsza rzecz jaką zrobiłem. Szczególnie cieszą mnie entuzjastyczne reakcje zupełnie nowych fanów. Chcę rozszerzać swój elektorat także o słuchaczy spoza progresywnego środowiska i dzięki „Iskrom w Popiele” się to udaje.

Mówiąc o nowych fanach masz na myśli tych z Japonii ?

Tak, Także tych z Japonii (śmiech)

Japonia od lat jest wdzięcznym rynkiem dla muzyki rockowej. Od dekad rockmani zdobywali tam ogromną popularność. Czy po Twojej pierwszej tam wizycie stałeś się idolem fanów muzyki progresywnej w kraju kwitnącej wiśni?

Myślę, że to jeszcze za duże słowo (śmiech) , natomiast musze powiedzieć że nigdy wcześniej nie doświadczyłem tylu wyrazów sympatii i uznania co właśnie w Japonii. Byłem tym nawet trochę zaskoczony. W ciągu paru dni, które tam spędziłem czułem się jak gwiazda. Japończycy darzą ogromnym szacunkiem europejską muzykę rockową. Co ciekawe zaśpiewałem „Iskry w Popiele” i „Ballady bez Romansów” po polsku. Wiele osób w naszym kraju uważa, że rock progresywny śpiewany po polski brzmi gorzej i zamyka drogę promocji zagranicą. To nieprawda. Japończycy byli też zachwyceni moim wokalem co w Polsce nie zawsze się zdarza (śmiech).

Jak wygląda organizacja koncertów w Japonii?

Bardzo zaimponowała mi dyscyplina i profesjonalizm zarówno zespołów jak i ekipy technicznej. Podczas prób wszyscy byli punktualni co do minuty i skoncentrowani na zadaniu. Widziałem już różne koncerty i festiwale od tej drugiej strony i myślę, że moglibyśmy się wiele nauczyć od Japończyków.

Japońskie koncerty będą kontynuowane?


Tak, będą kontynuowane! Leciałem do Japonii z przeświadczeniem, że to przygoda życia... okazuje się jednak, że to dopiero początek. Nawiązałem wiele cennych znajomości i najprawdopodobniej czeka mnie kolejna japońska trasa, a Japończycy są zainteresowani wydawaniem mojej muzyki w ich kraju.

Przy realizacji płyty Iskry w popiele zaprosiłeś dwóch wyjątkowych gości. Jednego ze świata muzyki czyli Józefa Skrzeka, drugiego ze świata filmu Mariana Dziędziela, jak udało ci się ich namówić do udziału w nagraniach?

Rzeczywiście było to spore wyzwanie i wymagało przede wszystkim odwagi. Jednak stawiamy sobie z moim managerem tylko ambitne cele. Nie chcę zdradzać szczegółów, ale Panu Józefowi spodobał się pomysł na ten projekt i tak doszło do tej owocnej współpracy. Jego trzy wspaniałe solówki są ozdobą tej płyty. Jeśli chodzi o Pana Mariana Dziędziela to przede wszystkim było trudno go złapać, ponieważ jest wciąż bardzo aktywny zawodowo. W zaangażowaniu Pana Mariana pomógł mi fakt, że podobnie jak ja pochodzi z ziemi wodzisławskiej, uczęszczał także do szkoły średniej z moim dziadkiem. To niesamowite, że Ci dwaj uznani artyści podzielili się ze mną swoim talentem. Zdecydowanie podnieśli rangę tego przedsięwzięcia.

A jakimi są ludźmi we współpracy?

Pan Józef jest typowym band leaderem, więc nawet nie śmiałem próbować mu czegoś narzucać (śmiech). Wiedziałem natomiast, w których fragmentach bym go widział już na etapie komponowania. Sesja była bardzo szybka bo to wybitny instrumentalista. Z kolei Pan Marian okazał się bardzo sympatycznym, uprzejmym człowiekiem, praca z nimi była prawdziwym zaszczytem.

Opowiedz jeszcze o głównych muzykach których dobrałeś do zrealizowania płyty .

Dobierając muzyków do tego projektu chciałem zachować sprawdzony trzon zespołu z „Ballad bez Romansów”, a także dodać coś ekstra. Lubię pracować z ludźmi, których znam i lubię też personalnie i tak jest w przypadku całego składu. Sekcję rytmiczną ponownie stworzyli Dawid Klimuszko (perkusja) i Klaudia Wachtarczyk (gitara basowa). Z kolei za partie instrumentów smyczkowych odpowiadali Piotrek Rachwał (skrzypce) i Ela Szczyrba (wiolonczela). Cała wymieniona czwórka to wodzisławianie, tak więc moje rodzinne miasto utrzymało przewagę liczebną w tym śląskim projekcie (śmiech). Skład dopełniają Paweł Kukla, który nagrał wspaniałe partie klawiszy i Janek Mitoraj, który odpowiadał za gitarowe szaleństwo na „Iskrach w Popiele”.

Zapowiadasz następne wydawnictwa o kolejnych Powstaniach Śląskich i ma powstać tryptyk..

Tak zgadza się , „Iskry w Popiele” to początek tryptyku. Myślę, że sukces pierwszej płyty znacznie ułatwi mi pracę nad kolejnymi częściami. Chciałbym nie tylko utrzymać poziom „Iskier w Popiele”, ale też robić krok do przodu przy każdym wydawnictwie. Zacząłem już pisać i nie mogę się doczekać kolejnej części!

A kiedy są przewidziane premiery kolejnych części?

Tak jak w przypadku „Iskier w Popiele” - dokładnie w setną rocznicę wybuchu drugiego i trzeciego powstania.

Zaprosisz także znanych gości do współpracy? Jakich?

Tak, ale jeszcze trochę za wcześnie na ogłoszenia. Mogę jedynie zapewnić, że będzie naprawdę na bogato (śmiech)

A tytuły?

Mam taki sposób pracy, że tego typu sprawy zawsze zostawiam na koniec. Łatwiej w końcu nazwać płytę, która jest już napisana/nagrana (śmiech)

A muzycznie planowane projekty będą zbieżnie ze sobą czy przewidujesz jakąś rewoltę?

Na pewno będą się różnić, bo to trochę inne historie. Nie przewiduję powtórek, zamierzam skorzystać też z innego instrumentarium. Chciałbym by było spójnie, ale inaczej.

Zastanawiam się Wojtek jak chcesz być postrzegany jako artysta ?, bo w solowej karierze wybierasz bardzo trudnie i ambitne tematy. Najpierw nawiązałeś do klasyki polskiej literatury i wziąłeś za punkt odniesienia utwór Adama Mickiewicza, a potem bierzesz się za historyczną epopeję. Pierwszym artystą który przychodzi mi na myśl a który dbał o to by uwznioślić swoją twórczość był Czesław Niemien…

Porównanie do Czesława Niemiena jest bardzo miłe i na pewno jako artysta chciałbym być przynajmniej w jakimś stopniu tak postrzegany. Natomiast, jeśli chodzi o jakieś moje założenia to przede wszystkim chciałbym dalej tworzyć w zgodzie z samym sobą. Nie kalkuluję, nie robię nic pod publiczkę. Czasem się śmieję, że jestem niszą w niszy, bo stworzyłem sobie własną szufladę, w której ścigam się sam ze sobą. Nie znaczy to oczywiście, że zawsze będę uderzał w swojej twórczości w wysokie tony. Niezależność wydawnicza pozwala mi robić to na co w danym momencie mam ochotę. Mam swoich wiernych odbiorców i nawet jeśli nigdy nie będę artystą pierwszoligowym jeśli chodzi o popularność to nie ma to dla mnie znaczenia. Nie po to sięga się po gitarę. Jeśli miałbym wskazać artystę, którego kariera mi imponuje to bez zastanowienia wymieniłbym Petera Hamilla. Byłoby wspaniale mając tyle lat co on teraz, dalej grać, komponować, realizować się.

Pracujesz zawodowo, po godzinach realizujesz projekty muzyczne, ciągle koncertujesz , masz jakiś czas wolny? Jak go spędzasz?

Od 2013 roku żyję trochę od płyty do płyty, a że zajmuje się też szeroko rozumianą promocją tych wydawnictw to czasem rzeczywiście bywam bardzo zajęty. Staram się jednak dbać o równowagę i po wielkim wysiłku zawsze odcinam się od pracy poświęcając czas moim bliskim, a także ulegając współczesnym złodziejom czasu. Łapię się na tym, że ostatnio zbyt wiele czasu spędzam eksplorując Netflixa (śmiech). Jestem także wielkim fanem piłki nożnej – od dziecka kibicuję hiszpańskiej Valencii, a gdy nie oglądam meczy to namiętnie gram w Football Managera.

rozmawiali:
Witold Żogała
Piotr Michalski

foto: Rafał Paluszek
Komentarze